Hoofdzonde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Hoofdzonde is een term die voornamelijk in de Katholieke Kerk wordt gebruikt. Het gaat hierbij om zeven zonden die ieder aan de basis liggen van vele andere zonden. Ze werden als lijst in de 6e eeuw opgesteld door Paus Gregorius I, maar zijn al in de 4e eeuw door geestelijken in een gesystematiseerd overzicht beschreven. In de Bijbel zijn verschillende opsommingen van zonden te vinden^[1], die echter niet overeenkomen met de lijst van de zeven hoofdzonden. Het begrip hoofdzonde wordt wel eens verward met het begrip doodzonde of zware zonde.

De zeven hoofdzonden zijn:

1. Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid - trots)
2. Avaritia (hebzucht - gierigheid)
3. Luxuria (onkuisheid - lust - wellust)
4. Invidia (nijd - gramschap - jaloezie - afgunst)
5. Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht)
6. Ira (woede - toorn - wraak)
7. Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid - vadsigheid)

Naast de zeven hoofdzonden is er ook een opsomming van hun tegenhangers: de zeven deugden.

Inhoud 1 De zonden 1.1 Superbia 1.2 Avaritia 1.3 Luxuria 1.4 Invidia 1.5 Gula 1.6 Ira 1.7 Acedia 2 De zeven hoofdzonden in de kunst 2.1 Literatuur 2.2 Schilderkunst 2.3 Film en televisie

[bewerken] De zonden

[bewerken] Superbia

Superbia, de Latijnse benaming voor trots, hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort. Met superbia wordt het verlangen om belangrijker of aantrekkelijker te zijn bedoeld, of een liefde voor jezelf. Het meest bekende verhaal over trots, is het verhaal van Lucifer. De trots veroorzaakte zijn vertrek uit de hemel en zijn transformatie in Satan. Ook narcisme vloeit uit deze zonde voort.

[bewerken] Avaritia

Avaritia, de latijnse benaming voor hebzucht, is het verlangen naar macht, geld, rijkdom of bezittingen, met name als door het bezit van een van deze je een ander hetzelfde bezit ontzegt. De misdaden die hieruit voortkomen zijn ontrouw, verraad, omkoping, diefstal. Zij ontstaan door geweld, manipulatie of de autoriteit van de zondaar. Ook wordt simonie tot deze hoofdzonde gerekend.

[bewerken] Luxuria

Luxuria, de latijnse benaming voor onkuisheid, lust of wellust. Beschouwd als een ongewenst derivaat voortkomend uit de voortplantingsdrift. De bijbehorende symbolen zijn de demon Asmodesu en de dieren stier en geit.

[bewerken] Invidia

Invidia, de Latijnse benaming voor afgunst, jaloezie, nijd of woede

Bijbehorende symbolen zijn de demon Leviathan en de dieren hond en slang.

[bewerken] Gula

Gula, de Latijnse benaming voor onmatigheid, gulzigheid of vraatzucht.

Bijbehorende symbolen zijn de demon Beelzebub en de dieren varken en beer.

[bewerken] Ira

Ira, de Latijnse benaming voor woede, gramschap, toorn of wraak.

Bijbehorende symbolen zijn de demon Satan en de dieren beer en leeuw.

[bewerken] Acedia

Acedia, de Latijnse benaming voor gemakzucht, traagheid, luiheid of vadsigheid.

Bijbehorende symbolen zijn de demon Belphogor en de dieren geit en ezel.

[bewerken] De zeven hoofdzonden in de kunst

[bewerken] Literatuur

De zeven hoofdzonden spelen een belangrijke rol in de Divina Commedia van Dante Alighieri.

[bewerken] Schilderkunst

De zeven hoofdzonden zijn door vele schilders uitgebeeld. Een van de bekendste voorbeelden is een schilderij van Jheronimus Bosch in het Prado (Madrid).

[bewerken] Film en televisie

• Les Sept Péchés capitaux (De zeven hoofdzonden) is een film van Claude Chabrol uit 1962.
• In de film Se7en uit 1995 spelen de zeven hoofdzonden een grote rol.
• In Anubis en Het Pad der 7 Zonden spelen de zonden een hele gevaarlijke rol.
• In de manga en anime Fullmetal Alchemist worden de zeven hoofdzonden belichaamd door homunculi.