Heckrund

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Heckrund1.JPG
Heckrund2.JPG
Heckrund3.JPG
Heckrund4.JPG
Heckrunderen

Het heckrund is een ras van het rund (Bos domesticus), genoemd naar de Duitse broers Heinz en Lutz Heck.

Terugfokken[bewerken]

In de jaren twintig en dertig probeerden Heinz en Lutz Heck een runderras te creëren met dezelfde eigenschappen als de uitgestorven wilde voorouder van hedendaagse runderrassen: het oerrund (Bos primigenius)[1]. Hun methode bestond in het kruisen van "primitieve rassen" zoals het Corsicaanse bergrund, de Spaanse vechtstier, de Schotse hooglander en het Hongaarse stepperund. Hierdoor verkreeg het heckrund enkele "wilde eigenschappen" die in de meeste gedomesticeerde koeien zijn "weggeselecteerd". Het terugfokken van het oerrund was evenwel van in het begin een wetenschappelijk omstreden zaak. Het is ook nooit gelukt om alle kenmerken van het oerrunderen terug te halen in een hybride. Desalniettemin kon het project van de Hecks vanaf 1933 terugvallen op steun van de overheid[2][3]. De toenmalige Reichforstmeister en Reichsjägermeister Hermann Göring liet zelfs met plezier heckrunderen grazen in zijn jachtgebied Rominten (Krasnolesye) nabij de Russisch-Poolse grens.[4]

Na de oorlog[bewerken]

Van het kweekprogramma van de Hecks overleefden 39 dieren de Tweede Wereldoorlog.[bron?] Ze verdwenen lange tijd uit de belangstelling, tot ze in de jaren tachtig werden herontdekt door natuurbeheerders, in een periode waarin grote grazers een cruciale rol in de ontwikkeling (en het open houden) van het landschap kregen toebedeeld. Sindsdien is de belangstelling in heckrunderen sterk toegenomen. Hun aantal steeg van 88 exemplaren in 1980 tot 2000-3000 in 2010.[bron?]

Wilde eigenschappen[bewerken]

Tegenwoordig worden heckrunderen in Nederland ingeschakeld in de begrazing van natuurgebieden. Dankzij hun "wilde eigenschappen" kunnen ze het hele jaar buiten doorbrengen en hebben ze weinig zorg nodig. Door een efficiënte spijsvertering - en toegang tot vezelrijke voeding - produceren heckrunderen relatief weinig methaangas en is de consistentie van hun mest relatief vast.[bron?] Het duurt relatief lang vooraleer een heckrund geslachtsrijp is. De kalveren zijn vrij klein waardoor ze makkelijk zonder hulp van buitenaf ter wereld komen. De introductie van heckrunderen in voor het publiek toegankelijke gebieden is minder geslaagd. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Schotse hooglanders dulden heckrunderen geen recreanten in hun nabije omgeving.[bron?]

Op eigen benen in de Oostvaardersplassen[bewerken]

In Nederland grazen heckrunderen in de Oostvaardersplassen en op de slikken van Flakkee. In de Oostvaardersplassen heeft het heckrund bewezen op eigen benen te kunnen staan. De populatie kan er voortbestaan zonder menselijke zorg. In 2005 bestond deze populatie uit circa 800 dieren. Daarna volgde er een "aanpassing aan het terrein" en liep hun aantal terug tot 450-500 exemplaren in 2010. Sindsdien is de grootte van de populatie vrijwel constant gebleven.[bron?]

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. van Vuure, Cis (2005) Retracing the Aurochs - History, Morphology and Ecology of an extinct wild Ox. ISBN 954-642-235-5
  2. Daszkiewicz, Piotr & Aikhenbaum, Jean (1999) Aurochs, le retour… d’une supercherie nazie. Histoires, Sciences, Totalitarisme, Ethique en Société (HSTES). ISBN 2-9514364-0-8
  3. Andreas Gautschi (2006) Der Reichsjägermeister. 4., überarbeitete Auflage. Melsungen. ISBN 978-3-7888-1038-2
  4. Frevert, Walter (2008). Rominten: Das ostpreußische Jagdparadies. BLV Buchverlag. ISBN 978-3-8354-0458-8