Heckscher-Ohlinmodel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Heckscher-Ohlinmodel (H-O-model) is een wiskundig model van de internationale handel, dat in de jaren 1930 door de Zweedse, aan de Stockholm School of Economics verbonden economen Eli Heckscher en Bertil Ohlin werd ontwikkeld.

Het Heckscher-Ohlinmodel is een verdere uitwerking van David Ricardo's theorie van het comparatieve voordeel, die poogt internationale handelsstromen te voorspellen aan de hand van de in een land aanwezige productiefactoren. Het kernpunt van dit model is dat een land producten zal exporteren die voortkomen uit de binnenslands ruimschoots aanwezige en goedkope productiefactoren, en producten zal importeren die geen beroep doen op binnenslands schaarse (en dus relatief dure) productiefactoren.

Volgens Heckscher en Ohlin hebben de relatieve kostenverschillen te maken met enerzijds verschillen in de beschikbaarheid van productiefactoren en anderzijds met de factorintensiteit van een bepaalde economie: de mate waarin de activiteiten een beroep doen op de diverse productiefactoren. Hierbij is de schaarste van een factor (in de theorie kapitaal en arbeid) maatgevend. Op lange termijn zullen volgens het Heckscher-Ohlinmodel door de factorprijsegalisatie (factoren gaan van gebieden met weinig schaarste naar gebieden met veel schaarste) de verschillen tussen de gebieden verdwijnen en zo ook de internationale handel.