Heiligenberg (landgoed)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hohorst
Heiligenberg(Leusden).JPG
Locatie Leusden
Oorspronkelijke functie Klooster, later buitenplaats
Huidig gebruik Opleidingscentrum
Start bouw Rond 1000, huidige gebouw 1815
Bouwstijl Neoclassicisme
Monumentstatus Rijksmonument
Monumentnummer 507014
Architect L.H. Eberson
Eigenaar IBO Business School
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde

De Heiligenberg of Hohorst is een landgoed in de Nederlandse gemeente Leusden, gelegen aan de Heiligenbergerbeek.

De circa 12 meter hoge heuvel op het landgoed is een dekzandrug die aan aan het einde van de laatste ijstijd, ongeveer 10.000 jaar geleden, is ontstaan onder invloed van de wind. Rond het jaar 1000 stond de heuvel bekend als de Hohorst (hoge (?) -horst, vergelijk het ernaast gelegen Lockhorst of "gesloten horst") en stichtte de Utrechtse bisschop Ansfried er vermoedelijk bovenop de heuvel het klooster Hohorst. Hierdoor kreeg de heuvel de naam Heiligenberg. Omstreeks 1050 verhuisde het klooster naar Utrecht en werd daar de Paulusabdij. Het klooster werd een uithof van deze abdij.

Rond 1580 werd de Heiligenberg eigendom van de Staten van Utrecht, waarna het vanaf 1637 een buitenplaats werd.

In 1657 schreef Joost van den Vondel een gedicht waarin de Heiligenberg voorkomt:

Natuur verkoos den gront in liefelijcke streecken.
Dat Griecken Tempe love, en d'oude Hengstebron:
ik loof dit lantprieel op ’t ruischen van de beecken;
ik loof den Heilgen Bergh, den Duitschen Helikon.
uit: – De Nachtegael van Amisfort
     

Het huidige gebouw werd rond 1815 gebouwd door Ernst Louis van Hardenbroek en heeft een park in Engelse landschapsstijl. Huis en landgoed zijn niet toegankelijk. Meerdere bedrijven hebben in deze locatie hun kantoor gehad, waaronder Mediselect.

Sagen[bewerken]

Over de Heiligenberg bestaan verschillende sagen. Eén vermeldt dat de vroegere heilige Ursula en haar elfduizend maagden met vingerhoedjes de berg schiepen. Een andere dat heksen hier samenkwamen.[1]

Bronnen en voetnoten
  1. J.R.W. Sinninghe, 1938 (herdruk 1978), Utrechtsch sagenboek, Thieme & Cie, Zutphen, blz. 26, 186 en 224, ISBN 9003912602