Heinrich Barkhausen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Postzegel met een afbeelding van Heinrich Barkhausen uit 1981.

Heinrich Georg Barkhausen (Bremen, 2 december 1881Dresden, 20 februari 1956) was een Duits fysicus. Hij studeerde aan de Technische Hogeschool München, en aan de Universiteit van Berlijn en van Göttingen. In 1906 promoveerde Barkhausen bij professor Simon in Göttingen, en werd daar assistent. In 1907 verscheen Barkhausens proefschrift Das Problem der Schwingungserzeugung mit besonderer Berücksichtigung schneller elektrischer Schwingungen als boek.

Vanaf 1907 werkte Barkhausen bij Siemens AG in Berlijn, en was privé-docent elektrotechniek aan de Technische Hogeschool Berlijn. In 1911 werd Barkhausen benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de Technische Hogeschool van Dresden en werd directeur van het nieuw opgerichte Instituut voor Zwakstroomtechniek.

Barkhausen ontdekte het Barkhauseneffect, en is verder bekend door de zogenaamde Barkhausen-Kurz-resonantie (samen met Karl Kurz), die in zogenaamde Bremsfeldröhren optreedt. Daarbij speelt de looptijd van afgeremde elektronen in een elektronenbuis een belangrijke rol. Hoewel dit type elektronenbuis nooit praktische betekenis gehad heeft, kan het wel worden gezien als de basis voor later ontwikkelde buizen types als de magnetron, het klystron, en de lopende-golf-buis, waarbij elektronen-looptijden een belangrijke rol spelen.