Heinrich Daniel Ruhmkorff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rühmkorffs vonkinductor
Graf van Heinrich Daniel Ruhmkorff in het Cimetière du Montparnasse in Parijs

Heinrich Daniel Ruhmkorff (Hannover, 15 januari 1803Parijs, 20 december 1877) was een Duitse instrumentmaker die de vonkinductor (vaak als Ruhmkorff-inductor aangeduid) commercialiseerde.

Ruhmkorff was aanvankelijk leerjongen bij een Duitse mechanicus, en verhuisde vervolgens naar Engeland. Biografieën vertellen dat hij gewerkt heeft met de uitvinder Joseph Bramah, maar dit is onwaarschijnlijk omdat Bramah al in 1814 was overleden. Hij kan evenwel gewerkt hebben voor Bramahs bedrijf. In 1855 begon hij een winkel in Parijs, waar hij een goede reputatie kreeg wegens de hoge kwaliteit van zijn elektrische toestellen.

Ofschoon Ruhmkorff vaak de eer kreeg voor de uitvinding van de vonkinductor, was deze in feite in 1836 uitgevonden door de Ierse priester Nicholas Callan. Echter, Ruhmkorff verbeterde het ontwerp (net als zoveel andere technici) door glas als isolatiemateriaal te gebruiken en andere innovaties om zo vonken te produceren van meer dan 30 centimeter lang. Hij octrooieerde zijn inductor in 1851, en werd in 1858 door Napoleon III beloond met een prijs van 50 000 frank voor zijn grote ontdekking in de toepassing van elektriciteit. Hij overleed in Parijs in 1877.

Ook Jules Verne werd door Ruhmkorffs vonkinductor geïnspireerd. In diens boek Naar het middelpunt der aarde wordt de Ruhmkorff-lamp beschreven, een lichtbron die op de vonkinductor is gebaseerd en waarvan de eigenlijke 'lamp' een Geisslerbuis is. Later werd de door Verne reeds beschreven lamp door A. Dumas en Dr. Benoit ontwikkeld en op de markt gebracht. Deze is sinds 1862 bekend en is als mijnlamp in zeer weinig techniekmusea te vinden. Het Teylers Museum in Haarlem bezit zo'n lamp (inventarisnummer 911 (802)) die in 1864 is aangekocht. Omdat deze lamp duur en zwaar was werd hij weinig gebruikt.