Heinz Guderian
| Heinz Wilhelm Guderian | ||
| 17 juni 1888 - 14 mei 1954 | ||
 |
||
| Heinz Guderian | ||
| Bijnaam | Schneller Heinz | |
| Geboren in | Culm | |
| Gestorven in | Schwangau | |
| Land/partij |  Duitse Rijk Weimarrepubliek.svg){kind=small} Nazi-Duitsland |
|
| Onderdeel | Landmacht | |
| Dienstjaren | 1907-1945 | |
| Rang | Generaloberst | |
| Eenheid | Duitse leger | |
| Leiding over | 2. Panzer-Division XVI. Armeekorps XIX. Armeekorps Panzergruppe Guderian Panzergruppe 2 |
|
| Slagen/oorlogen | Eerste Wereldoorlog en Tweede Wereldoorlog | |
| Onderscheidingen | Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub | |
Heinz Wilhelm Guderian (Culm (West-Pruisen), 17 juni 1888 – Schwangau, 14 mei 1954) was een Duitse tankgeneraal van de 2e Pantserdivisie uit de Tweede Wereldoorlog.
[bewerken] Loopbaan
Meer dan als tankgeneraal kan Guderian worden gezien als de 'vader van de Blitzkrieg'. Hij was in Duitsland een van de weinigen die de potentie van gemotoriseerde en gepantserde divisies al voor de Tweede Wereldoorlog onderkende. Hij zette zijn ideeën uiteen in zijn boek Achtung, Panzer! (1937). Hoewel dit boek evenmin als zijn andere geschriften van voor de oorlog een typische Blitzkrieg propageerde, was Guderian wel degene die de echte Blitzkrieg voor het eerst plande in zijn gesprekken met Erich von Manstein over de beste strategie voor Fall Gelb. Hij was ook degene die door eigenmachtig optreden deze veldtocht tot een echte Blitzkriegcampagne maakte, hoewel die door het opperbevel niet zo bedoeld was. In deze paste hij de zogenoemde Auftragstaktik toe.
Vooral in Frankrijk en aan het oostfront wist hij grote successen te boeken. Hij was een van de slachtoffers van de zuiveringen die Hitler onder de generaals doorvoerde na de mislukking van Operatie Barbarossa, waarmee de oorlog tegen de Sovjet-Unie begon. Guderian kreeg echter vrijwel meteen een andere hoge verantwoordelijke functie als inspecteur-generaal van de pantsereenheden. Hij werkte nauw samen met minister Albert Speer. In 1944 werd hij zelfs Chef Generale Staf, een benoeming die hem niet zoveel macht gaf als men zou denken, aangezien Hitler de opperbevelhebber van alle strijdkrachten was. Na een conflict met Hitler over de situatie aan het oostfront werd hij in maart 1945 ontslagen. Op 10 mei 1945 werd hij door de Amerikanen gevangengenomen. In 1948 werd hij vrijgelaten en hij sleet zijn verdere leven, tot aan zijn overlijden in 1954, als schrijver van een autobiografie[1] en adviseur bij het opzetten van een nieuw Duits leger de latere Bundeswehr.
Guderians zoon Heinz Günther Guderian stapte in zijn vaders sporen en werd in de naoorlogse Bundeswehr en de NAVO eveneens een belangrijke generaal.
[bewerken] Militair theoreticus
Omdat Heinz Guderian zijn theoretische beschouwingen door zijn acties als generaal tijdens de Blitzkrieg in de praktijk heeft omgezet, wordt hij nog steeds als een vooraanstaand militair theoreticus beschouwd. Zijn boek Achtung Panzer,[2] waarin hij de basis-principes van een zeer mobiele, gemechaniseerde oorlogvoering voor het eerst uiteenzet, wordt nog steeds op militaire academies bestudeerd. Met name in de Tweede Golfoorlog zijn de door hem voorgestelde tactieken goed te herkennen. Opmerkelijk is dat Britse veteranen organisaties Guderian dikwijls uitnodigden om samen met hen, zijn voormalige tegenstanders, de tactieken van de tankslagen in de Tweede Wereldoorlog te analyseren.
[bewerken] Beoordeling
Guderian was geen overtuigde nazi maar maakte zich, zoals verreweg de meeste andere Duitsers in het leger en elders, meer dan dienstbaar aan het bewind. Dit blijkt wel uit zijn uitspraak dat hij het nodig achtte de stad Warschau na het neerslaan van de opstand van Warschau in 1944 geheel te vernietigen.[bron?]
Bronnen, noten en/of referenties
|
 |
Zie de categorie Heinz Guderian van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
