Helen Keller
|
Beluister |
|
Helen Adams Keller (Tuscumbia, Alabama, 27 juni 1880 – Westport, Connecticut, 1 juni 1968) was een bijzonder taalkundige.
Toen zij 19 maanden oud was, werd zij ten gevolge van een hersenvliesontsteking doof en blind. Met de hulp van haar lerares Anne Sullivan wist zij gebarentaal én braille te leren, en als eerste doofblinde een middelbare schoolopleiding te voltooien. In 1904 promoveerde zij in Boston cum laude in de taalwetenschap. Zij schreef talrijke boeken, waaronder haar autobiografie "The Story of My Life", aanvankelijk in afleveringen gepubliceerd in het "Ladies' Home Journal". Dankzij het verfilmde toneelstuk The miracle worker werd zij wereldberoemd. Tijdens haar leven hield zij over de gehele wereld talrijke lezingen over het onderwijs aan blinden en doven. Zij beheerste zeven talen en bereisde samen met Miss Sullivan 39 landen.
Keller zette zich ruim veertig jaar in voor de American Federation for the Blind, en kwam op voor de rechten van vrouwen en werknemers. Ze ontving eredoctoraten van Harvard, Berlijn, Glasgow, Delhi en vele andere universiteiten. Van Grover Cleveland tot Lyndon Johnson ontvingen alle Amerikaanse presidenten haar op het Witte Huis. In 1962 trok ze zich uit het openbare leven terug.
De Helen Keller Stichting, opgericht in 1994, is naar haar vernoemd. Helen Keller is afgebeeld op het State Quarter van Alabama.
[bewerken] Externe links
- Biografie bij overlijden, NY Times
- Helen Keller Stichting, Nederlandse belangenvereniging voor doofblinden
 |
Zie de categorie Helen Keller van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
