Helena van Nassau-Weilburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Helena prinses van Nassau, moeder van koningin Emma

Helena Wilhelmina Henriette Pauline Marianne van Nassau-Weilburg (Wiesbaden, 12 augustus 1831Arolsen, 27 oktober 1888) was de dochter van hertog Willem van Nassau-Weilburg, een kleinzoon van Carolina van Oranje-Nassau en Pauline van Württemberg (1810-1856). In 1853 huwde ze haar achterneef George Victor, vorst van Waldeck-Pyrmont; zijn moeder en haar vader waren neef en nicht. Samen kregen zij zeven kinderen, zes meisjes en één jongen, onder wie Emma, de latere gemalin van de Nederlandse koning Willem III. Haar oudste dochter Sophie overleed in 1869 al op 15-jarige leeftijd.

Haar dochter Emma vertelde in een interview in 1929 naar aanleiding van haar vijftigjarig verblijf in Nederland over haar jeugd dat haar moeder de spil van alles was en dat bij haar de praktijk van de opvoeding berustte. "Moeder had een grote begaafdheid om met mensen om te gaan, hen tot hun recht te doen komen. Wij dochters hebben getracht moeders voorbeeld te volgen, ook in haar sociale belangstelling."

Vorstin Helena deed veel liefdadigheidswerk, was voorzitster van diverse verenigingen en betrok haar kinderen er al heel jong bij.

Helena bleek zeer geslaagd in het zoeken van geschikte huwelijkskandidaten voor haar kinderen. Zij legde contacten met verschillende Europese vorstenhuizen. Op deze manier werd het relatief arme vorstenhuis van Waldeck-Pyrmont verbonden met de rijkere regerende dynastieën van Würtemberg, Nederland en Engeland.

Aan het einde van haar leven was de vorstin ziekelijk. Uit correspondentie blijkt dat zij geregeld in bed lag en niet gestoord wilde worden. Hierdoor liepen onder meer de voorbereidingen voor het huwelijk tussen prinses Emma en koning Willem III ernstige vertraging op.

Kinderen[bewerken]

Helena en George Victor hadden samen zeven kinderen:

Stamboom.png Stamboom