Klokschildpad
| Klokschildpad IUCN-status: Niet bedreigd[1] |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Links T. m. marginata, rechts T. m. sarda. | |||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Testudo marginata Schoepff, 1792 |
|||||||||||||||
Afbeeldingen Klokschildpad op  Wikimedia Commons
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De klokschildpad[2] (Testudo marginata), ook wel breedrandschildpad of helmschildpad genoemd, is een schildpad uit de familie landschildpadden (Testudinidae).
Inhoud |
Uiterlijke kenmerken [bewerken]
Met maximaal 38 centimeter schildlengte is de helmschildpad de grootste Europese landschildpad. De helmschildpad is makkelijk te herkennen aan de extreem grote schubben op de voorpoten en het aan de achterkant sterk afgeplatte schild van met name volwassen dieren, dat aan een brandweerhelm doet denken. De oudere dieren zijn bruin met op de top van de rugplaten een oranje vlek, die vervaagt naarmate de dieren ouder worden. Jonge dieren zijn zwart met gele strepen.[3] Typisch voor de jongen is eveneens de zwarte driehoekige vlekken op de schubben van het plastron.
Algemeen [bewerken]
De soort komt voor in het zuidoosten van Griekenland, van de Peloponnesos tot de Olympus, en er zijn ook enkele lokale populaties te vinden in de Balkan, op Sardinië en in Italië.[4] De helmschildpad eet bladeren en vruchten, en soms ook wel aas. Het dier rust onder stenen, waar het een ondiepe kuil graaft, en blijft in de buurt van water, hoewel droge biotopen de voorkeur hebben.
Externe links, bronnen, afbeeldingen [bewerken]
Bronvermelding [bewerken]
|
Referenties
Bronnen |
