Hendrik Borginon
Hendrik Borginon (Pamel, 2 november 1890 - Brussel, 2 januari 1985) was een Vlaams politicus en advocaat, actief tijdens de jaren 20, 30 en 40.
Voormalig Volksunie-voorzitter en huidig Open Vld-lid Fons Borginon is zijn kleinzoon.
Inhoud |
Vroege carrière [bewerken]
Borginon was eerst actief in de katholieke Vlaamse Beweging en vormde tijdens de Eerste Wereldoorlog samen met Filip De Pillecyn en leider Adiel Debeuckelaere het bestuur van de Frontbeweging.
Het interbellum [bewerken]
Na de oorlog stichtte hij mede de Vlaamse Oud-Strijders en de Frontpartij. In 1919 werd hij Kamerlid voor de Frontpartij en behaalde hij zijn diploma rechten en wijsbegeerte te Leuven.
In 1923 trok hij zich een poosje terug uit de politiek. In 1928 werd hij lid van het directorium van het Algemeen Vlaams Nationaal Verbond (AVNV). Om het partijpolitieke Vlaams-nationalisme weer te doen herleven eigende deze beweging zichzelf dictatoriale bevoegdheden toe. Borginon bleef zelf echter een gematigd democratisch federalist. In 1932 werd hij opnieuw Kamerlid voor de Frontpartij en stichtte in 1933 met medestanders het VNV. Borginon trachtte de antidemocratische beginselen tevergeefs af te zwakken en zou verschillende malen opstappen en zich achteraf toch weer aansluiten.
De Tweede Wereldoorlog [bewerken]
Tijdens de Tweede Wereldoorlog wees hij op eenzelfde dubbelzinnige manier de onvoorwaardelijke collaboratie van het VNV met de nazi's af. Hij liet zich bijvoorbeeld op 17 oktober 1941 tot rijkscommissaris voor de grote agglomeraties benoemen. Een jaar later nam Borginon echter definitief ontslag. In 1943 weigerde hij het Horst Wessellied te programmeren voor een jaarlijks Vlaams zangfeest. De nazi's hadden erop aangedrongen dit Duitse nationaalsocialistisch lied mee in het programma op te nemen naast De Vlaamse Leeuw, Die Stem van Suid-Afrika en Het Wilhelmus om zo de verbondenheid van Duitsland met Vlaanderen te benadrukken. Om niemand voor het hoofd te stoten zorgde Borginon ervoor dat geen van de liederen gezongen werd.
Na de oorlog [bewerken]
Borginon liet zich in 1944 gewillig arresteren voor collaboratie en werd veroordeeld tot twintig jaar cel. In 1949 werd hij echter vrijgelaten en later ook gerehabiliteerd. Zijn verdere leven werd hij nog regelmatig als gastspreker tijdens Vlaams-nationalistische manifestaties uitgenodigd en hij was van 1968 tot 1971 voorzitter van het IJzerbedevaartcomité.
