Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Hendrik III (Oosterbeek, 28 oktober 1017 - kasteel Bodfeld in de Harz, 5 oktober 1056), bijgenaamd de Vrome of de Zwarte, was een zoon van Koenraad II en van Gizela van Zwaben. Hij volgde zijn vader op als hertog Hendrik VI van Beieren in 1027 en toen zijn vader tot keizer werd gekroond in 1028, werd Hendrik in Aken tot koning van Duitsland gekroond. Hendrik werd in 1038 (als Hendrik I) ook hertog van Zwaben, na de dood van Herman IV van Zwaben en koning van Bourgondië en hertog van Karinthië in 1039. Na de dood van zijn vader in 1039 werd hij alleenheerser. Paus Clemens II kroonde hem in Rome tot keizer in 1046.
Hendrik was in 1036 getrouwd met Gunhilde van Denemarken (1019-1038), dochter van koning Knoet II van Denemarken, en in 1043 met Agnes van Poitou, dochter van hertog Willem V van Aquitanië. Hij was vader van:
- Beatrix (1037-1061), abdis van Quedlinburg
- Adelheid (Goslar, 1045 - 1096), abdis van Quedlinburg
- Gisela (Ravenna, 1046 - 1053)
- Mathildis (Pöhlde, 1048 -Goslar, 1060), huwde in 1059 met graaf Rudolf van Rheinfelden (-1080)
- Hendrik IV (Goslar, 1050 - 1106), troonopvolger
- Koenraad III van Beieren (Regensburg, 1052 - 1055)
- Judith (Goslar, 1054 -), die huwde met koning Salomo van Hongarije (1052-1087) en met hertog Wladislaw I Herman van Polen (1043-1102).
Nadat in 1039 zijn vader Koenraad II in Utrecht door een aanval van jicht stierf, werden diens ingewanden in de Dom van Utrecht bijgezet. Mogelijk heeft om die reden Hendrik III een vermoedelijk kerkenkruis daaromheen gebouwd. In 1040 liet Hendrik III in het Utrechtse stadscentrum bij het Domplein het keizerlijk paleis Lofen bouwen.
