Hendrik II van Maine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hendrik II van Maine
1155 - 1183
Henry the Young King.jpg
1e opvolger voor de Engelse troon
Periode 1156 - 1183
Voorganger Willem van Poitiers
Opvolger Richard Leeuwenhart
Graaf van Maine
Periode 1169-1183 (samen met Hendrik I)
Voorganger Hendrik I
Opvolger Richard Leeuwenhart
Vader Hendrik II van Engeland
Moeder Eleonora van Aquitanië
Dynastie Huis Plantagenêt

Hendrik II van Maine (28 februari 1155 - 11 juni 1183), de Jonge, was de oudste zoon van Hendrik II van Engeland en van Eleonora van Aquitanië. In 1170 werd hij tot koning gezalfd door de aartsbisschop van York. De zoons van Hendrik II, die hij eerst uit eigenbelang machtsposities in Frankrijk en Engeland had gegeven, waarbij hij zelf in feite de macht in handen wilde houden, kwamen na 1173 tegen hun vader in opstand. Zij werden hierbij gesteund door de Fransen en door hun moeder, met wie Hendrik had gebroken en die hij vrijwel het grootste deel van hun huwelijk in een kasteel had opgesloten. Bij bijzondere feestdagen mocht zij vooral aan het eind van Hendriks leven aanwezig zijn. Een andere reden dan eigenbelang dat hij zijn zoons grote gebieden had gegeven (Hendrik was graaf van Maine en Anjou, Richard werd hertog van Aquitanië, Godfried hertog van Bretagne, Jan kreeg heel weinig (Jan Zonder Land), was dat hij zou hebben beseft dat de verschillende gebieden (Engeland en grote delen van Frankrijk) niet tot één rijk samengesmeed konden worden. De (economische) belangen waren te verschillend en er was de voortdurende druk van het opkomende Frankrijk, onder een zeer kundige en listige Filips II van Frankrijk.

In 1182 eiste Hendrik van zijn vader Normandië volledig op, maar die weigerde hem dat. Zijn broer Richard Leeuwenhart had eveneens diverse aanspraken en de twee broers kwamen in scherp conflict, waarbij Richard Leeuwenhart, door zijn moeder gesteund werd. Voordat dit conflict was opgelost, overleed Hendrik in 1183 aan dysenterie.

Hendrik was in 1160 gehuwd met Margaretha (1158-1197), oudste dochter van Lodewijk VII van Frankrijk uit diens tweede huwelijk, maar hij overleed zonder kinderen.