Hendrik II van Virneburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hendrik II
1245-1332
Aartsbisschop van Keulen
Periode 1304-1332
Voorganger Wigbold I van Holte
Opvolger Walram van Gulik
Vader Hendrik van Virneburg
Moeder Ponzetta van Overstein
Waterput in Olpe

Hendrik van Virneburg (1245 - Bonn, 5 januari 1332) was de zesde zoon van graaf Hendrik van Virneburg en van Ponzetta van Overstein. Samen met zijn vader en zijn broer Ruprecht nam hij aan de zijde van Brabant in 1288 deel aan de slag bij Woeringen. In 1292 werd hij kapelaan van de Duitse koning Adolf van Nassau, met wie hij verwant was. De volgende jaren werd hij proost in Keulen en aartsdiaken in Keulen en Trier en in 1304 tenslotte werd hij verkozen tot aartsbisschop van Keulen. Bij zijn keuze voor Hendrik VII in 1308 werd hij beïnvloed door de keurvorsten van Trier (Boudewijn van Luxemburg) en Mainz (Peter van Aspelt). Hendrik koos als residentie voor Bonn. Hij verkreeg van Hendrik VII het recht een nieuwe belasting voor Bonn te kunnen heffen. Daar de burgerij van Bonn hun aartsbisschop in de strijd tegen de heer van Falkenburg zo goed geholpen had, stond Hendrik VII aan de Bonnse burgerij vrijstelling van tol op de Rijn toe op alle goederen.

Tijdens de ambtsperiode van Hendrik van Virneburg was er in Bonn voor het eerst een kroning van een koning. Hij kroonde er in 1314 Frederik de Schone tot Duits koning. Hendrik bevorderde tevens de bouw van de dom van Keulen en kon in 1322 het hoogkoor inwijden. Volgens tijdgenoten was Hendrik van Virneburg babbelziek en drankzuchtig.