Hendrik Verhees
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Hendrik Verhees (Boxtel, 7 december 1744 - aldaar, 23 april 1813) was een Nederlands cartograaf.
Hij was de zoon van Hendrik Verhees sr., die timmerman en molenmaker was, en Maria van der Sleijden. Zelf bleef hij ongehuwd.
Hendrik jr. begon zijn loopbaan als timmerman, en vanaf 1765 deed hij het onderhoud van de Boxtelse kerk en het domineeshuis. Ook was hij aannemer van de straatweg van 's-Hertogenbosch naar Luik.
Voor het kaartenmakersvak was hij in de leer bij de Boxtelse kaartenmaker Jan François van de Weyer en mogelijk heeft hij ook lessen gevolgd op de Leidse school van de Duytsche Mathematique. Vanaf 1767 tekende hij landkaarten, met name van steden en gebieden uit Staats-Brabant.
Daarnaast was hij werkzaam als architect, waarbij hij betrokken was bij de bouw van een groot aantal kerken en ook ontwierp hij raadhuizen voor Drunen, Erp, Liempde, Sint-Michielsgestel en Tilburg. Hij was betrokken bij de restauraties van Kasteel Stapelen te Boxtel en van De Strijdhoeve te Udenhout. Ook was hij waterstaatkundige en kenner van de rivieren en waterlopen in de Meierij. Deze kennis bracht hij in praktijk bij het ontwerp van de Kilsdonkse watermolen in Dinther.
Hendrik Verhees bekleedde vele openbare functies. Hij was lid van de Vaderlandsche Sociëteit, dus Patriottisch gezind. In 1790 werd hij als bestuurder afgezet, maar in 1794 door de Fransen weer aangesteld.
Van het grootste belang zijn zijn schetsen van oude bouwwerken die hij van 1787-1809 maakte tijdens zijn reizen door Noord-Brabant, Holland, Gelderland en Limburg. Dit betrof vooral kerkelijke gebouwen.
