Hengellichtmot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hengellichtmot
Anania fuscalis
Anania fuscalis
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)
Klasse: Insecta (Insecten)
Orde: Lepidoptera (Vlinders)
Familie: Crambidae (Grasmotten)
Geslacht: Anania
Soort
Anania fuscalis
(Denis & Schiffermüller, 1775)
Afbeeldingen Hengellichtmot op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Hengellichtmot op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Insecten

De hengellichtmot (Anania fuscalis)[1] is een vlinder uit de familie grasmotten (Crambidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd, als Pyralis fuscalis, voor het eerst geldig gepubliceerd in 1775 door Michael Denis en Ignaz Schiffermüller.

Synoniemen[bewerken]

  • Pyralis fuscalis Denis & Schiffermüller, 1775 (basioniem)
    • Pyrausta fuscalis (Denis & Schiffermüller, 1775)[2]
    • Opsibotys fuscalis (Denis & Schiffermüller, 1775)[3]

Herkenning[bewerken]

De hengellichtmot heeft een spanwijdte tussen de 20 en 26 millimeter. De voorvleugel is grijs met een gelige gloed en fijne lijntjes. De soort kan verward worden met Udea prunalis, maar deze is donkerder en mist de gelige gloed, en Anania terrealis, maar die heeft een langere en smallere voorvleugel. De vlinders vliegen van mei tot en met juli. De vlinders rusten overdag op de waardplant en zijn dan makkelijk te verstoren, ze vliegen vanaf de schemering en komen dan ook op licht.

Waardplant[bewerken]

De hengellichtmot heeft voornamelijk kleine ratelaar (Rhinanthus minor) en hengel (Melampyrum pratense) als waardplant, maar daarnaast worden ook guldenroede (solidago), brandnetel (urtica), lathyrus en Pedicularis (Kartelblad) genoemd. De rupsen leven in de bloemen en zaaddozen van deze planten.

Verspreiding[bewerken]

De hengellichtmot komt verspreid over heel Europa voor. Het is in Nederland een zeldzame soort die verspreid, maar vooral in het westelijk kustgebied wordt aangetroffen. In België is de soort zeldzaam en zeer lokaal, voorheen kwam de soort meer verspreid voor, maar ze is nu beperkt tot de kalkgebieden.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Goater, B. (1986) British Pyralid Moths, Colchester: Harley Books.
  • Küppers, Peter V. (2008) “Kleinschmetterlinge, erkennen, bestimmen”, Nottuln: Fauna Verlag.