Herman De Croo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Herman De Croo
Herman De Croo bij hem thuis in Michelbeke (2009).
Herman De Croo bij hem thuis in Michelbeke (2009).
Volledige naam Herman Francies Joseph De Croo
Geboren Opbrakel, 12 augustus 1937
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij PVV / VLD / Open Vld
Functies
1964 - 1982 Gemeenteraadslid Brakel
1964 - 1971 Burgemeester Michelbeke
1968 - 1991 Volksvertegenwoordiger
1971 - 1980 Lid Cultuurraad
1974 - 1977 Minister van Nationale Opvoeding
1977 - 1982 Schepen Brakel
1980 - 1995 Lid Vlaamse Raad[1]
1980 Minister van Pensioenen en PTT
1981 - 1985 Minister van PTT
1981 - 1988 Minister van Verkeerswezen
1985 - 1988 Minister van Buitenlandse Handel
1991 - 1995 Senator
1994 - 2012 Gemeenteraadslid Brakel
1994 - 2000 Schepen Brakel
1995 - 1997 Partijvoorzitter van de VLD
1995 - 2014 Volksvertegenwoordiger
1999 - 2007 Kamervoorzitter
2001 - 2012 Burgemeester Brakel
2007 - 2009 Ondervoorzitter Kamer van
Volksvertegenwoordigers
2010 - 2011 Fractievoorzitter Kamer van
Volksvertegenwoordigers[2]
2014-heden Lid Vlaams Parlement
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Herman Francies Joseph De Croo[3] (Opbrakel, 12 augustus 1937) is een Belgisch liberaal politicus voor Open Vld.

Levensloop[bewerken]

Verschillende voorouders van De Croo waren politiek actief. Zo was zijn vader burgemeester.

Herman volgde de klassieke humaniora in het Sint-Stanislascollege van de jezuïeten in Bergen en studeerde er af in 1956. Hij promoveerde tot kandidaat in de politieke wetenschappen (1960) en tot doctor in de Rechten (1961) aan de Université Libre de Bruxelles (ULB). Met een Fulbrightbeurs studeerde hij aan de University of Chicago Law School (United States) (1961‑1962).

Hij vestigde zich als advocaat aan de balie van Oudenaarde.

Lokaal bestuur[bewerken]

Hij werd bij de lokale verkiezingen van 1964 verkozen tot PVV-gemeenteraadslid in Michelbeke en werd onmiddellijk burgemeester. In 1971 werd dit dorp een deelgemeente van Brakel ten gevolge van de fusie van Belgische gemeenten en werd hij politiek actief in de fusiegemeente Brakel.

Na een bestuursperiode in de oppositie, werd hij in 1977 schepen in Brakel en oefende deze functie uit tot einde 1982. In 1994 werd hij opnieuw schepen in zijn thuisgemeente en in 2001 werd hij burgemeester.

Bij de lokale verkiezingen van 2012 was hij lijstduwer voor zowel de gemeenteraadsverkiezingen in Brakel als de provincieraadsverkiezingen voor Oost-Vlaanderen in het Provinciedistrict Oudenaarde. Om de vernieuwing op de lokale lijst te steunen, zette Herman De Croo een stap opzij ten voordele van zijn zoon Alexander, die lijsttrekker was en kandidaat-burgemeester.[4] Aangezien familieleden niet gelijktijdig in de gemeenteraad mogen zetelen, verliet Herman De Croo na 48 jaar de Brakelse politiek.[5][6]

Parlement en regering[bewerken]

Herman De Croo werd verkozen tot volksvertegenwoordiger in 1968 en werd bij elke wetgevende verkiezing opnieuw verkozen. Van 1991 tot 1995 verliet hij tijdelijk de Kamer en werd verkozen als senator. In 2014 verhuisde hij naar het Vlaams Parlement.

Van 1974 tot 1988 was hij bijna ononderbroken minister. De eerste maal als Minister van Nationale Opvoeding in de regering-Tindemans I. Na dit ministerschap volgden andere posten in diverse regeringen:

Eind jaren 80 verzeilde de PVV op nationaal niveau naar de oppositie en stelde zich op tegen de regeringen Dehaene I en II.

De partij onderging een metamorfose tot VLD. In 1995 werd De Croo verkozen tot partijvoorzitter. In deze functie volgde hij Guy Verhofstadt op, die hem op zijn beurt opnieuw opvolgde in 1997.

Op 3 juni 1998 werd De Croo benoemd tot minister van Staat. Toen zijn partij in de federale verkiezingen van 1999 vooruitgang boekte en een paarse coalitie gesloten werd, werd De Croo op 1 juli 1999 Kamervoorzitter. Hij oefende deze functie uit tot 11 juli 2007, waarna hij ondervoorzitter werd. Hij was ook voorzitter van het Federaal Adviescomité voor Europese Aangelegenheden, tot 2010.

De Croo werd in de aanloop van de regeringsvorming in 2010 aangesteld als koninklijk bemiddelaar, met de opdracht de impasse in de regeringsformatie (te trachten) op te lossen.

Hoogleraar[bewerken]

In 1961 werd hij docent en in 1973 buitengewoon hoogleraar aan de rechtsfaculteit van de Vrije Universiteit Brussel (VUB).

In 1986 werd hij hoogleraar aan dezelfde faculteit.

Varia[bewerken]

In april 2007 stelde hij in een interview met De Morgen dat Vlaams-nationalisten een mentale handicap hebben.[7]

In 2009 werd De Croo behandeld voor een beginnende kanker aan de rechterstemband. De ziekte bleek niet uitgezaaid en hij werd in oktober van dat jaar genezen verklaard.[8]

Op 2 september 2009 deed De Croo opnieuw een uitval naar de Vlaams-nationalisten. In Het Laatste Nieuws poneerde hij: "Geert Bourgeois en co mogen het gerust weten: hun zware bottines zijn nostalgie." Dit naar aanleiding van kritiek van Bourgeois op de Clouseau-single Leve België.[9]

Anno 2012 was hij voorzitter van de 'Bijzondere commissie belast met het onderzoek naar de financiële crisis'. Daarnaast was hij:

  • stichtend voorzitter en bezieler van 'Autoworld';
  • leidinggevend bij het European Transport en Security Council (ETSC);
  • voorzitter van de cardiologische stichting Prinses Lilian;
  • voorzitter van ECA-CREAC, het Belgisch referentiecentrum voor de expertise over Centraal-Afrika.

Herman De Croo is getrouwd met advocate Françoise Desguin en ze hebben twee kinderen. Hij woont in Michelbeke, een deelgemeente van Brakel. Zijn zoon, Alexander De Croo, is eveneens actief binnen Open Vld.

Onderscheidingen[bewerken]

Publicaties[bewerken]

  • Het Nederlandstalig onderwijs: realisaties, problematiek en vooruitzichten, twee jaar beleid, Brussel, Inbel, 1976
  • Emancipatie ook in de school, Brussel, Belgisch instituut voor voorlichting en documentatie, 1975
  • België barst ? : vragen aan de separatisten, Tielt, Lannoo, 2008
  • De wereld volgens Herman De Croo, Antwerpen, Icarus, 1999

Literatuur[bewerken]

  • Karel CAMBIEN, De Croo met twee nullen: 1001 Decrooïsmen, Roeselare, Roularta Books, 2009

Trivia[bewerken]

  • Herman de Croo dook in de stripreeks Nero van Marc Sleen op in het album "Het Kasteel der Zuchten" (1980). Hij staat in strook 111-112 tussen andere regeringsleden.
  • In het album "Het Spook uit de Zandstraat" (1995) is hij in strook 80 op een "Gezocht"-affiche te zien in een politiebureau, samen met overigens Willy Claes.
  • De Croo werd gepersifleerd in de satirische strip Pest in 't Paleis (1983) door Guido van Meir en Jan Bosschaert. Hij speelt er de rol van een Spaanse edelman (Don Hernàn de Croodobes) die als voogd optreedt voor de kleine Gwij Verafstoot (Guy Verhofstadt).
  • De Croo is lid van het erecomité van het Olivaint Genootschap van België

Citaten[bewerken]

  • Als de kiezer dat wil, blijf ik kamerlid tot aan mijn dood. Daarna verhuis ik naar de Senaat. (De Croo bij zijn 40ste jaar als parlementslid op 31 maart 2008)
  • De Croo staat bekend voor zijn inventief taalgebruik en uitvinder van nieuwe woorden of spreuken, die men 'decrrooïsmen' noemt.
  • Hij werd lange tijd beschouwd, samen met Marc Eyskens als de meest spirituele en meertalige tafelredenaar van het land.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Fiche Herman De Croo; Vlaams Parlement
  2. Biografie Herman De Croo
  3. Algemene informatie - Kandidaat-titularissen - verkiezingen senaat 2003; ibz
  4. Alexander De Croo wordt lijsttrekker in Brakel, papa Herman lijstduwer; Het Laatste Nieuws; 8 juli 2012
  5. Alexander De Croo lijsttrekker in Brakel, Herman lijstduwer. Knack (8 juni 2012) Geraadpleegd op 11 juni 2012
  6. Herman De Croo neemt na 48 jaar emotioneel afscheid van gemeenteraad. Het Nieuwsblad (18 december 2012) Geraadpleegd op 19 december 2012
  7. 'Op 11 juni zal de partij rekening moeten houden met De Croo.'; De Morgen; 11 april 2007
  8. Herman De Croo na stembandkanker: 'Ik ben geen milimeter veranderd'; Vlaamse Liga tegen Kanker; april 2010
  9. Clouseau-single 'Leve België' veroorzaakt controverse; Het Laatste Nieuws; 2 september 2009
Voorganger:
Willy Calewaert
Minister van Nationale Opvoeding
1974-1977
Opvolger:
Jef Ramaekers
Voorganger:
Alfred Califice
Minister van Pensioenen
1980
Opvolger:
Pierre Mainil
Voorganger:
André Baudson
Minister van PTT
1980
Opvolger:
Freddy Willockx
Voorganger:
Valmy Féaux
Minister van Verkeerswezen
1981-1988
Opvolger:
Jean-Luc Dehaene
Voorganger:
Freddy Willockx
Minister van PTT
1981-1985
Opvolger:
Paula D'Hondt
Voorganger:
Jean Gol
Minister van Buitenlandse Handel
1985-1988
Opvolger:
Robert Urbain
Voorganger:
Guy Verhofstadt
Partijvoorzitter van de VLD
1995-1997
Opvolger:
Guy Verhofstadt
Voorganger:
Raymond Langendries
Voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers
1999-2007
Opvolger:
Herman Van Rompuy
Voorganger:
?
Burgemeester van Michelbeke
1964-1971
Opvolger:
geen
Voorganger:
Marnix De Groote
Burgemeester van Brakel
2001-2012
Opvolger:
Alexander De Croo