Hermann Ludwig Blankenburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hermann Ludwig Blankenburg
Volledige naam Hermann Ludwig Blankenburg
Bijnaam Duitse marsenkoning
Geboren 14 november 1876
Overleden 15 mei 1956
Land Vlag van Duitsland Duitsland
Stijl Marsmuziek
Instrument Tuba
Leraren Gotthold Peters
Belangrijkste werken Abschied der Gladiatoren
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Hermann Ludwig Blankenburg, eigenlijk: Hermann Louis Blankenburg (Bad Langensalza-Thamsbrück (Thüringen), 14 november 1876Wesel, 15 mei 1956) was een Duits componist en dirigent. Omdat hij 1398 marsen geschreven heeft, staat hij ook bekend als de Duitse marsenkoning.

Levensloop[bewerken]

Blankenburg was een zoon van een kleine boer uit Thamsbrück, dat nu een wijk van Bad Langensalza is. Naar de wil van zijn vader zou hij bij zijn volwassenwording de kleine boerderij moeten overnemen. Al in zijn jonge jaren leerde hij een soort tamboersfluit bespelen, een fluit uit metaal die zeven vingergaten heeft (één meer dan een Tin-whistle), maar die geblazen werd als een piccolo, zij het in ces of bes gestemd. Verder leerde hij fagot, tuba en viool spelen. Toen hij 16 jaar oud was, stemde zijn vader er uiteindelijk mee in, dat hij muziek kon gaan studeren, op voorwaarde dat hij voor twaalf jaar in het leger zou gaan, omdat men in die tijd na 12 jaar militaire dienst ambtenaar kon worden.

De eerste geregelde muzieklessen kreeg Blankenburg van een Mhr. Kranich in Frose. Maar na een jaar kreeg hij voortaan lessen bij Gotthold Peters in Holzminden. Mhr. Peters ontdekte al spoedig het talent van Blankenburg. Op 18-jarige leeftijd schreef Blankenburg zijn eerste compositie, een wals. Hij meldde zich bij het leger en werd als tubaïst lid bij de Militaire kapel van het 6e Veldartillerie-Regiment in Breslau. Hij wilde in dienst blijven, maar na korte tijd werd hij ziek en verliet het leger.

Op 1 februari 1898 vertrok hij naar Kaiserslautern. Hij huwde op 4 oktober 1898 met Magdalena Weidmann uit Germersheim. De geboorte van een dochtertje, Martha Magdalena, maakte de ouders gelukkig, maar zij kenden grote financiële zorgen. In januari 1900 vertrok de familie naar Wuppertal-Barmen, waar een tweede dochter Olga Ottilie geboren werd. Van 1901 tot 1903 werd Blankenburg lid van de Brandt'sche Kapelle, later het stedelijk orkest, in Duisburg. In 1906 gaat hij naar Hagen. Hier werd in 1914 een zoon geboren, Hermann Ludwig (jr.).

In 1908 kwam Blankenburg naar Wesel, waar hij (opnieuw) lid werd van de Militaire kapel van het 43e Veldartillerie-Regiment. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij ziek, werkte korte tijd als politieagent in Hagen en kwam in 1917 weer terug naar Wesel. In 1921 huwde hij zijn tweede vrouw Katharina Auguste Krauthoff. In hetzelfde jaar werd zoon Karl-Heinz Louis geboren, die zeer muzikaal was, maar in 1946 in Russische krijgsgevangenschap overleed.

Abschied der Gladiatoren[bewerken]

Tot de feestelijkheden bij de inhuldiging van Koning Eduard VII van het Verenigd Koninkrijk behoorde in 1902 ook een compositiewedstrijd voor marsen. Toen was Blankenburg nog in Hagen. Zijn collega's muzikanten adviseerden hem aan dit concours deel te nemen. Hij had nog een mars, die zijn toenmalige muziekuitgever Oertel te zwaar vond en niet had aangekocht, met de titel Deutschlands Fürsten. Die zond Blankenburg in voor deze wedstrijd. Intussen weten wij, dat voor dit concours in totaal 5.000 marsen werden beoordeeld, waaronder werk van wereldberoemde componisten als John Philip Sousa en Carl Teike. Drie maanden later werd bekend dat Blankenburg met zijn mars de eerste prijs had gewonnen, maar hij moest de titel veranderen. Sindsdien heet die mars Abschied der Gladiatoren, en hij zou door het concours wereldberoemd worden.

Muziekuitgever[bewerken]

Al in Hagen had Blankenburg een eigen muziekuitgeverij H.L. Blankenburg, die later door de Westfalia-Verlag in Witten overgenomen werd. In Wesel had hij zelf in de Torfstraat 35 de Medio-Verlag, die hij heeft opgegeven. Zijn zoon Karl-Heinz Louis richtte in 1937 in de Gartenstraße 1 in Wesel de Heika-Verlag op.

Werk[bewerken]

Van het omvangrijke oeuvre van Blankenburg is nu nog een kleine rest overgebleven. Het woonhuis van Blankenburg in Wesel, waar hij een groot deel van zijn partituren gearchiveerd had, werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door een bom getroffen. Na de oorlog werd het huis door soldaten en dwangarbeiders bezet en verwoest. Rond 300 tot 400 werken zijn er nog bewaard gebleven. De Internationale Blankenburg Vereinigung e.V. poogt zo veel mogelijk werken te verzamelen en te catalogiseren.

Tegenwoordig zijn de marsen van Blankenburg buiten Duitsland bekender, dan in Duitsland zelf. Zo zijn de marsen Deutschlands Waffenehre en Adlerflug regimentsmarsen bij het Zweedse leger.

Op 20 februari 1931 werd Blankenburg ereburger van zijn geboortestad Thamsbrück. Sinds 1976 bestaat er in Wesel een Blankenburgstraat.

Composities[bewerken]

Werken voor harmonieorkest[bewerken]

Marsen (selectie)[bewerken]

Voltooid in titel opusnummer Aanmerkingen
1902-1904 Abschied der Gladiatoren (The Gladiators Farewell) op. 48 1e prijs bij het compositiewedstrijd voor marsen van het Britse Koningshuis in 1902
1904 Germanentreue (German Fidelity) op. 64
1905 Prinz Eitel Friedrich op. 54
1905 Einzug scheidiger Truppen op. 59
1908 Mit Paradeflaggen op. 60
1908 Klar zum Gefecht (Action Front) op. 62
1908 Mit Siegespalmen op. 63
1909 Territorial-Marsch
1909 Unsere Grenadiere op. 66
1910 Adlerflug op. 67
1910 Treue Waffengefährten op. 69
1910 Reiterlust op. 70
1910 Nec aspera terrent! op. 71
1910 Unter Kaisers Fahnen op. 72
1910 Kavallerie-Parademarsch op. 73
1910 Ernst August Marsch op. 74
1910 Wenn der Kaiser ruft op. 75
1910 Deutschland in Waffen op. 76
1911 Ran an den Feind op. 77
1911 Für Vaterland und Freiheit op. 78
1911 Freundestreue
1912 Manöverleben op. 97
1912 Auf Adler Schwingen (On Eagle's Wings) op. 99
1912 Hoch die Friedensflagge op. 100
1912 Mein Regiment op. 102
1912 Niemals zurück! op. 109
1912 Festjubel op. 105
1913 Unter dem Friedensbanner
1914 Einzug der Siegestruppen op. 135
1916 Pilotenmut op. 130
1916 Im Sturm erobert! op. 183
1917 Im Heldenkampf (At the battle of heroes) op. 160
1917 Der Adler von Lille (Adelaar van Rijsel) op. 180 Ter nagedachtenis aan de luchtmacht-piloot Max Immelmann
1918 Kriegers Abschied
1918 Mit Schneid voran!
1919 Helden-Parade op. 190
1919 Einzug der Hellebardiere op. 211
1919 Für unsere Helden op. 222
1919 S.A. rückt an! op. 261
1920 Durch Sturm und Not op. 409
1920 Ilja op. 419 intermezzo
1920 Freie Bahn dem Tüchtigen!
1920 Frieden und Freiheit
1920 Freudenfeuer op. 513
1920 Der Zeitgeist op. 516
1920 Non soli cedit! (Er weicht der Sonne nicht) op. 519
1921 Besiegte Sieger op. 520
1921 Friede und Einigkeit op. 521
1921 Treu der Heimat op. 523
1921 Die Wahrheit siegt! op. 524
1922 Frühlingskinder op. 218
1922 Jubelsturm op. 542
1922 Ruhmesklänge op. 543
1922 Stets ritterlich! op. 555
1922 Durch Licht zum Leben op. 556
1922 Abschied der Hellebarden op. 590
1922 Fest und treu op. 603
1922 Immer flott! op. 607
1922 Givenchy March
1923 Vivat Helvetia! (Lust und Leben) op. 630
1923 Ordensritter-Marsch (Gallant Knights - Corps des chevaliers)
1923 In venta temporis (Im Sturm der Zeit)
1924 Waffenehre (Honneur aux armes) op. 691
1925 Treue um Treue op. 700
1925 Zigeunerkinder op. 785
1925 Jetzt kommt die Musica! op. 952
1925 Stark wie die Mark
1928 Dem Lenz entgegen! op. 990
1928 Fliegerhelden
1928 Germanenblut
1928 Der Tausendkünstler op. 1000 opgedragen aan zijn vriend Paul Lincke
1929 In Alter Freundschaft! op. 1001
1930 Freiheitsjubel Ter herinnering aan de bevrijding van het Rijnland
1932 Mein Wesel op. 1032
1932 Unterm Freiheitsstern op. 1033
1932 Jugendfrühling op. 1035
1936 Kämpfend vorwärts! op. 1056
1936 Haldener Festmarsch op. 1260
1936 Gruß an Langensalza op. 1265
1937 Grüss mir die Heimat! op. 1271
Abmarsch in die Quartiere (Back to the Camp) op. 61
Adlerflug
Amsterdam Marsch
Auf der Wacht!
Auf Heimatlicher Erde
Auf treue Kameradschaft op. 1008
Auf Wiedersehen
Aus Nah und Fern
Bruder vom Rhein
Dem Schweizer Land op. 690
Dem Verdienst der Krone
Der Admiral der Luft
Des Siegers Lorbeer op. 110
Deutsche Eichen
Deutscher Stenografenmarsch op. 1105
Deutschlands Fürsten
Deutschlands Waffenehre (Marche Victorieuse) op. 58
Die Ehrenkompagnie (La compagnie d'honneur)
Die Kronenreiter op. 973
Die Treue siegt op. 1072
Einigkeit
Empor zum Licht op. 83
Europas Einigkeit op. 958
Fackelreiter
Feldgrauen-Heimkehr
Flammenzeichen-Marsch
Freiheitshelden
Friedensgöttin op. 440
Fürs liebe Vaterland
Furchtlos und unverzagt! op. 959
Gruß an Thüringen op. 981
Heil den Siegern!
Heil der Welt
Heil Thüringen
Im Rheinland liegt ein Städtchen
Im Ruhrtal
Im Zeichen der Siegessonne
In alter Freundschaft
In alter Frische op. 560
In unitate robur
Künstlerblut op. 580
Lützow Marsch
Mein Feld die Welt
Mit dem Aeroplan
Mit der Siegesbanner
Mit Kraft und Feuer op. 525
Mon Amour
Neu Deutschland
Neuer rheinischer Büttenmarsch op. 1025
Odeon voran!
Oerlikon-Zürich-Marsch
Prozessionsparade (langzame mars)
Quo gentes unitatem
Regimentskameraden
Schwartz! Rot! Gold!
Sekretariat-Marsch
Semper paratus
Sieg des Friedens
Sonnenar
Sonnenkinder op. 553
Stets Zielbewusst No. 1
The Royal Dragoons
Um Jerichos Mauern op. 954
Unser Saarland
Unsere Heerführer
Unsere Reichswehr
Unter der Friedensflagge
Unter der Heimatsonne
Unus pro multis
Völkerfrühling
Voran mit Schneid
Weltenfriede op. 843
Weltenstürmer op. 802
Westfalengruß op. 581
Westfalen-Marsch op. 132
Wikinger

Andere werken voor harmonieorkest[bewerken]

  • 1921 Treue Liebe (Ständchen-Gavotte)
  • 1935 Deutsche Marschperlen, selectie van bekende marsen
  • Goldkäferchen, intermezzo

Bibliografie[bewerken]

  • Gudrun Blankenburg, Hans-Joachim Blankenburg: Deutscher Marschkönig - Hermann Ludwig Blankenburg - in seiner Zeit 1876–1956, Freiberg in Sachsen, Verlag Rockstuhl, 2012. 252 p., ISBN 978-3-86777-055-2
  • Manfred Schustereit: Hermann Ludwig Blankenburg - Verzeichnis der erfassbaren Kompositionen, Edition Agenda, Münster 2003, ISBN 3-89688-150-7
  • Ernst K. Kupfrian: Hermann Ludwig Blankenburg (1876-1956) - Versuch, seinen Lebenslauf aufzuzeigen, in: Haldern - einst und jetzt, 37. Folge, Juni 1977
  • Willibald Gatzke: H. L. Blankenburg - Erinnerungen von W. Gatzke, Kassel, 1987. 24 p.

Media[bewerken]

Externe links[bewerken]