Hermann Paul Müller

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
NSU Sportmax, waarmee Müller 1955 de 250 cc-wereldtitel won

Hermann Paul Müller (Bielefeld, 21 november 1909Ingolstadt, 31 december 1975) was een Duits auto- en motorcoureur.

Carrière[bewerken]

H. P. Müller, ’Happi’ zoals hij zichzelf vaak noemde, begon zijn motorsportcarrière in 1929 op een Imperia. Voor DKW werd hij in 1936 vice-Europees kampioen in de 500 cc-klasse. Datzelfde jaar werd hij Duits kampioen in de halve-literklasse.

In 1937 maakte Müller de overstap naar de autorenstal van Auto Union. Het Grand Prix-seizoen 1939 was zijn sterkste; hij won met zijn wagen de Grote Prijs van Frankrijk en werd tweede bij de Grand Prix van Duitsland. Onder normale omstandigheden zou hij in 1939 Europees kampioen geworden zijn, maar deze editie is omstreden.

In de Tweede Wereldoorlog was Müller werkzaam in de vliegtuigfabriek in Łódź (toentertijd Litzmannstadt) en was na 1945 dwangarbeider in Chemnitz. Na zijn terugkeer naar West-Duitsland begon hij weer met motorracen. Op DKW was hij tussen 1947 en 1951 viermaal Duits kampioen. Na derde plaatsen in de 125- en 250 cc-klassen van het wereldkampioenschap wegrace in 1954 werd hij in 1955 op NSU op 45-jarige leeftijd wereldkampioen in de 250 cc-klasse. In juli 1956 zette hij 27 nieuwe wereld snelheidsrecords neer met een NSU 125 Rennfox in de 125, 250 en 350 cc-klasse op de Bonneville-zoutvlakte in Utah. Daarna werkte hij bij de Auto Union in Ingolstadt, waar hij ook in 1975 na een lang ziekbed overleed.

Externe link[bewerken]