Hermine van Reuss oudere linie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hermine van Reuss
Hermine en Wilhelm II in Huis Doorn

Hermine van Reuss oudere linie (Greiz, 17 december 1887 - Frankfurt (Oder), 7 augustus 1947), geboren prinses Reuss en bijgenaamd Hermo, was de dochter van Hendrik XXII, vorst van Reuss oudere linie (1846-1902) en prinses Ida van Schaumburg-Lippe (1852-1891), dochter van Adolf I George van Schaumburg-Lippe.

Dertien jaar na haar huwelijk met prins Johan George van Schönaich-Carolath werd deze ziek en stierf, aan tuberculose, op 7 april 1920. Zij hadden vijf kinderen. 'Hermine Reuß ältere Linie' kreeg de leiding over de familiebezittingen in Silezië.

Na de dood van haar echtgenoot trouwde de prinses op 5 november 1922 op Huis Doorn met de in ballingschap levende Duitse keizer Wilhelm II, wiens eerste echtgenote keizerin Auguste Victoria een jaar daarvoor gestorven was.

In de dagelijkse omgang werd prinses Hermine als keizerin aangesproken, terwijl ze officieel door haar huwelijk 'slechts' prinses van Pruisen was omdat haar nieuwe bruidegom zelf officieel geen keizer meer was nadat hij in november 1918 troonsafstand had gedaan. Na haar huwelijk verhuisde de 28 jaar jongere prinses Hermine met haar drie jongste kinderen naar het ballingsoord van de keizer, Huis Doorn in Nederland.

Tot aan de dood van Wilhelm II heeft de prinses haar uiterste best gedaan om hem als keizer in Duitsland te laten herinstalleren. De keizerlijke gelukwensen aan Hitler vanwege zijn overwinning in Frankrijk waren in feite ook haar werk.

Snel na de dood van de voormalige keizer in 1941 keerde de prinses terug op haar landgoed in Silezië, tot ze moest vluchten voor het Rode Leger in 1945. Daarna werd ze opgenomen door haar jongste zuster, Ida, vorstin von Stolberg-Rossla, in Roßla in de Harz.

Na het einde van de oorlog liet ze zich door het Rode Leger overbrengen naar Frankfurt (Oder) waar ze in een kleine woning onder zware bewaking plotseling overleed op 7 augustus 1947.

Tegen haar wens werd Hermine bijgezet in de zogenaamde 'antieke tempel' in het park van slot Sanssouci te Potsdam en niet aan de zijde van de overleden keizer in Doorn.

Nakomelingen uit haar eerste huwelijk[bewerken]

  • Hans George van Schönaich-Carolath (1907-1943)
  • Georg Wilhelm van Schönaich-Carolath (1909- 1927)
  • Hermine Hartung, geboren prinses van Schönaich-Carolath (1910- )
  • Ferdinand van Schönaich-Carolath (1913-1973)
  • Henriette van Schönaich-Carolath (1918-1972)

Literatuur[bewerken]

  • Hermine Prinses van Reuss, Mijn leven en hoe ik den Keizer trouwde. Amsterdam, Weekblad Het Leven, ca. 1930

Zie ook[bewerken]