Hesperocyon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hesperocyon
Fossiel voorkomen: Lutetien-Rupelien (~42,5 - 30 Ma)
Fossiel van H. gregarius
Fossiel van H. gregarius
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Carnivora (carnivoren)
Familie: Canidae (hondachtigen)
Onderfamilie: Hesperocyoninae
Geslacht
Hesperocyon
(Scott, 1890)
Typesoort
H. gregarius
  • H. Gregarius
  • H. Coloradensis
Skelet van H. gregarius.
Skelet van H. gregarius.
Afbeeldingen Hesperocyon op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Hesperocyon op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

Hesperocyon is een uitgestorven geslacht van hondachtigen, behorende tot de onderfamilie der Hesperocyoninae. Hesperocyon was endemisch in Noord-Amerika. Het geslacht leefde van het Laat-Eoceen tot en met het Vroeg-Oligoceen, van 42,5 miljoen jaar geleden tot 31,0 miljoen jaar geleden.[1] Hesperocyon was een van de meer succesvolle hondachtige carnivoren. Het dier had korte poten, voorwaarts gerichte ogen, een slank lichaam en lange kaken die een duidelijke verwantschap met moderne hond(achtig)en aanduiden. Zijn levensstijl was waarschijnlijk gelijk aan die van moderne honden: men neemt aan dat hij in troepen jaagden, en net als honden van nu een complexe groepsstructuur had. Hierdoor konden de dieren grotere prooien dan zijzelf vangen, wat voor de voedselvoorziening erg profijtelijk was. De dieren zouden als individu nooit prooien van zulke afmetingen hebben kunnen vangen.

Morfologie[bewerken]

Het dier leek waarschijnlijk meer op een civetkat of een kleine wasbeer dan op een hondachtige. Het lichaam van het dier was lang en flexibel, evenals zijn staart. Zijn ledematen waren kort en vrij zwak voor een hondachtige, doch lang in vergelijking met andere diersoorten. Toch maken de bouw van zijn gehoorbeentjes en de verdeling van zijn tanden duidelijk dat het dier een roofdier geweest moet zijn. Het dier was 80 centimeter lang, had lange kaken, en de ogen waren naar voren gericht. Het is vrijwel zeker dat het dier in ieder geval vlees at, maar -in plaats van een carnivoor- was het misschien wel een omnivoor.

Het dier had vijf tenen met nagels die gedeeltelijk ingetrokken konden worden.[2] Vooral bij de schedel vertoonde het dier bijzonder primitieve kenmerken, zoals dat de trommelvliesknobbel niet verhard was. De hersenholte was wel optimaal ontwikkeld: de wenkbrauwogen en de achterhoofdsknobbel getuigen van het feit dat Hesperocyon later gedateerd moet worden dan men zou verwachten aan de hand van andere lichaamskenmerken. Hesperocyon had tevens hondachtige oren.

Er wordt gespeculeerd dat Hesperocyon (en andere hondachtigen uit het Eoceen) ondergronds leefden op een manier zoals stokstaartjes, maar hiervoor is (bijna) geen bewijs.[3]

Kaak[bewerken]

Hesperocyon had geen laatste echte kiezen in de bovenkaak. Hierdoor had het dier in totaal slechts 42 tanden en kiezen. De eerste echte kies in de onderkaak en de laatste valse kies in de bovenkaak waren verworden tot knipkiezen, een kenmerkende eigenschap van echte carnivoren.

Lichaamsgewicht[bewerken]

De biologen S. Legendre en C. Roth hebben onderzocht wat het waarschijnlijke lichaamsgewicht van het beest geweest moest zijn, in kader van een onderzoek over het waarschijnlijke gewicht van recente zoogdieren. Bij een fossiel werd vastgesteld dat het dier in kwestie 1.67 kilo gewogen moet hebben. Bij een ander fossiel werd een waarschijnlijk lichaamsgewicht van 1.73 kilo vastgesteld.[4] Een gewicht van om en nabij de 1.7 kilo is dus een goede raming van het lichaamsgewicht van het dier.

Fylogenie[bewerken]

Taxonomie[bewerken]

Hesperocyon behoort tot Canidae, beter bekend als de hondachtigen. Tot deze groep behoren de vossen, jakhalzen, coyotes, honden en wolven. De groep bestaat al 40 miljoen jaar, sinds het Laat-Eoceen, toen de eerste hondachtigen verschenen. Hesperocyon behoort tot deze vroege hondachtigen, zo is te zien aan zijn civetkatachtige lichaam en korte poten. Net als de andere vroege hondachtigen leefde Hesperocyon uitsluitend in Noord-Amerika.

Hesperocyon werd toegewezen aan Borophagini in 1999 Xiaoming Wang en zijn medewerkers.[5] Fossiele vondsten van H. Gregarius zijn gedateerd op een leeftijd van 37 miljoen jaar oud op z'n minst. Echter, er zijn vondsten van 39.74 miljoen jaar geleden behorende tot Hesperocyon.[6] Nu is Hesperocyon in een eigen onderfamilie geplaatst in de Canidae, de Hesperocyonidae.

Afstamming[bewerken]

Fylogenische indeling van Canidae.
Fluctuatie van het aantal soorten binnen Hesperocyoninae.

De Carnivora evolueerde zich uit Miacoidea zo'n 55 miljoen jaar geleden. 50 miljoen jaar geleden splitste deze groep zich in twee groepen: de Feliformia (katachtige dieren) en de Caniformia (hondachtige dieren). 40 miljoen jaar geleden ontstond Prohesperocyon (letterlijk: "Voor Hesperocyon"), de eerste hondachtige en de gemeenschappelijke voorouder van de hondachtigen, ofwel Canidae, die evolueerden uit de Caniformia. Canidae splitste zich in drieën: Borophaginae, Hesperocyoninae en Caninae. Hesperocyoninae was de onderfamilie waar Hesperocyon (mogelijk) de gemeenschappelijke voorouder van was. Heden ten dage bestaat alleen Caninae nog, de groep waar de moderne hond ook tot behoort.

Hesperocyoninae was een grote onderfamilie: tien verschillende geslachten en in totaal 26 verschillende soorten zijn heden ten dage gevonden. Hesperocyoninae is dus een belangrijke schakel tussen Prohesperocyon en de Hesperocyoninae. Hesperocyoninae vertoonde net als de andere twee groepen binnen de hondachtigen een steeds maar groter wordend lichaamsgewicht. Hesperocyon was met een lichaamsgewicht van amper twee kilo één van de lichtere vertegenwoordigers van de Hesperocyoninae.

Soorten[bewerken]

Hesperocyon gregarius[bewerken]

Hesperocyon gregarius had een lager lichaamsgewicht dan Hesperocyon coloradensis (1.99 kilo tegenover 3.30 kilo).[7][8] Hesperocyon Gregarius stond vroeger ook wel bekend als Canis gregarius, Cynodictis gregarius, Galecynus gregarius of Pseudocynodictis gregarius. Deze zijn echter alle nomina oblita. Hesperocyon gregarius kwam voor in wat nu Noord-Amerika is, in Saskatchewan (Canada), Colorado, Montana, Nebraska, North Dakota, South Dakota en Wyoming (Verenigde Staten).

Hesperocyon coloradensis[bewerken]

Hesperocyon coloradensis was 3.30 kilo. Hesperocyon coloradensis kwam voor in wat nu Colorado is.

Galerij[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

Referenties

  1. Paleobiology Database Collection 16626, Swift Current Creek, Saskatchewan, Canada. Geschreven door Dr. John Alroy, gepubliceerd door J. Alroy op 18 februari, 1993
  2. Artikel over o.a. Hesperocyon
  3. http://dinosaurs.about.com/od/mesozoicmammals/p/hesperocyon.htm
  4. Legendre S. & Roth C. (1988). "Correlation of carnassial tooth size and body weight in recent carnivores (Mammalia)". Historical Biology 1(1): 85-98.
  5. Wang, Xiaoming, Tedford, Richard H. & Taylor B. E. (1999). "Phylogenetic systematics of the Borophaginae (Carnivora: Canidae)". Bulletin of the American Museum of Natural History 243:1-391.
  6. Benton, Michael J. & Philip C.J. Donoghue (2007). Paleontological Evidence to Date the Tree of Life. Molecular Biology and evolution 24 (1): 26–53 . PMID:17047029. DOI:10.1093/molbev/msl150.
  7. http://paleodb.org/cgi-bin/bridge.pl?a=basicTaxonInfo&taxon_no=46910
  8. http://paleodb.org/cgi-bin/bridge.pl?a=basicTaxonInfo&taxon_no=46911

Literatuur

  • Palmer, D.,& Cox, B.,& Gardiner, B.,& Harrison, C.,& Savage, R. J. G. (2000). De geïllustreerde encyclopedie van dinosauriërs en prehistorische dieren. Köneman, Keulen. ISBN 3 8290 6747 X
  • Norman, D. (1994).De fantastische wereld van de prehistorie (Prehistoric Life: The Rise of the Vertebrates). Standaard Uitgeverij, Antwerpen. ISBN 90 408 0016 2