Het meisje met de zwavelstokjes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het meisje met de zwavelstokjes, Bertall
Het meisje met de zwavelstokjes ziet haar oma, Sprookjesbos in de Efteling

Het meisje met de zwavelstokjes is een sprookje van de Deense schrijver Hans Christian Andersen.

Het verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het verhaal gaat over een meisje dat op oudejaarsavond op haar blote voeten door de stad zwerft. Alle mensen doen inkopen of zitten gezellig met zijn allen thuis in de warmte van het haardvuur.

Het meisje zit echter buiten en moet zwavelstokjes verkopen. Ze durft niet naar huis te gaan, omdat ze nog niet alle stokjes verkocht heeft. Ze krijgt het zo koud dat ze zelf een stokje opsteekt. Dan ziet ze plotseling een lekker warm huis, ze zit aan tafel in een leuk gezin. Dan wordt het weer koud en zit ze weer op straat. Vol hoop strijkt ze nog een stokje af. Dan heeft ze het nog even warm. Dit keer zit ze totaal ergens anders.

Het meisje blijft stokjes afstrijken en als ze het laatste stokje afstrijkt, ziet ze haar overleden grootmoeder. Ze mag met haar grootmoeder mee. Het lichtje dooft, maar het meisje met de zwavelstokjes is nu bij haar grootmoeder. Voor altijd warm.

De volgende dag wordt ze gevonden. Een blauw en doodgevroren meisje, met een glimlach om haar mond.

Trivia[bewerken]

Externe link[bewerken]