Het sleutelkruid

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het sleutelkruid
Auteur(s) Paul Biegel
Kaftontwerper Babs van Wely (1e editie)
Harmen van Straaten
Illustrator Babs van Wely (1e editie)
Harmen van Straaten
Land Vlag van Nederland Nederland
Taal Nederlands
Onderwerp Sprookjes
Genre Jeugdliteratuur
Uitgever Uitgeverij Holland, Haarlem
Uitgegeven 1964
Medium Boek
Pagina's 157
ISBN-code 9789025108496
Vorige boek Het grote boek
Volgende boek Het lapjesbeest
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Het sleutelkruid is een Nederlandstalige jeugdroman, geschreven door Paul Biegel en uitgegeven in 1964 bij Uitgeverij Holland in Haarlem. De eerste editie werd geïllustreerd door Babs van Wely. Het werk, dat in 1965 werd uitgeroepen tot Kinderboek van het jaar, wordt gerekend tot Biegels beste boeken en is in de loop der jaren uitgegroeid tot een klassieker binnen de Nederlandstalige jeugdliteratuur.

Inhoud[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In een koperen burcht leeft koning Mansolein, heerser over alle dieren. Hij is al duizend jaar oud, en hij loopt het risico een hartstilstand te krijgen. Een geraadpleegde wonderdokter meldt dat de enige remedie het zogenaamde sleutelkruid is, dat echter ver weg groeit en moeilijk te vinden is. Om het hart van Mansolein kloppende te houden terwijl de dokter op zoek is naar het kruid, moet hem dagelijks een spannend verhaal worden verteld. Het nieuws verspreidt zich, en elke dag komt er een nieuw dier naar de burcht dat door de wonderdokter is gestuurd om een (doorgaans waargebeurd) verhaal te vertellen. Zodoende vormt zich een raamvertelling, die uiteindelijk naar de climax leidt. Op een gegeven moment wordt ook verteld hoe koning Mansolein aan de macht is gekomen, namelijk doordat hij ooit als kleine jongen in een oorlog een buitengewone heldendaad heeft verricht. Zijn naam herinnert daar nog aan.

Het verhaal heeft een min of meer open einde. De wonderdokter komt net op tijd terug met het kruid om koning Mansoleins leven te redden, waarna de koning alle dieren die hem een verhaal zijn komen vertellen tot zijn nieuwe hofhouding benoemt. De lezer komt er niet achter hoe het Mansolein en de dieren verder vergaat; volgens sommige geruchten is Mansolein opnieuw in oorlog geraakt met zijn vijanden.

Achtergrond[bewerken]

Begin jaren zestig vroeg Rolf van Ulzen, directeur van uitgeverij Holland, aan Biegel een boek te schrijven voor Kinderverhalen, een serie boeken met korte verhalen waar onder meer Mies Bouhuys en Hans Andreus al aan hadden meegewerkt. De auteur ging akkoord en begon als oriëntatiepunt onafgemaakte verhalen uit te zoeken, om ze uiteindelijk bijeen te voegen tot één boek, Het Sleutelkruid geheten. Aanvankelijk was Van Ulzen, de uitgever zeer ontevreden met het resultaat, aangezien het de bedoeling was geweest losse verhalen te publiceren. Slechts twee dagen later ontving Biegel echter een brief van hem: Geachte Heer Biegel, ik heb pas 40 bladzijden gelezen van het manuscript, maar ik kan u dit wel zeggen: het is meesterlijk. Dit wordt een prachtig boek. Van harte gefeliciteerd. Het werk werd buiten de serie Kinderverhalen om uitgebracht en bleek een enorm succes. In 1965 werd het door de Commissie Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) uitgeroepen tot Kinderboek van het jaar, de voorloper van de Gouden Griffel. In 2004 werd Het sleutelkruid genomineerd voor de 'Griffel der Griffels' bij de viering van vijftig jaar kinderboekenprijzen.

Externe link[bewerken]