Hilarius van Arles

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De heilige Hilarius van Arles (?, 403 - Arles, 5 mei 449) was een Gallo-Romeins aartsbisschop. Op jonge leeftijd trad hij in in de abdij van Lérins, die toen geleid werd door zijn verwant Honoratus (saint Honorat) en volgde deze in 429 op in het bisdom Arles. Naar het voorbeeld van Augustinus zou hij de geestelijkheid van de kathedraal ingericht hebben als een "congregatie", die hun groot deel van hun tijd dienden te wijden aan gezamenlijke oefeningen in ascese. Hij had de rang van metropoliet van Vienne en Narbonne en tracht de suprematie over de kerk in het zuiden van Gallië te verwerven, hetgeen in overeenstemming zou zijn met de toezeggingen aan zijn voorganger Patroclus van Arles (417).

Hilarius zette de bisschop van Besançon, Chelidonus, af omdat die zijn primaatschap niet wilde aanvaarden en een metropolitaanse waardigheid voor Besançon nastreefde. Er werd beroep aangetekend bij Rome en paus Leo I was verplicht een einde te stellen aan het "Gallisch vicariaat" (AD. 444). Hilarius had niet langer het recht om bisschoppen te wijden, synodes te organiseren, toezicht te houden op de kerk in zijn gebied en de paus vaardigde het edict van Valentinianus III, dat van bijzonder belang zou blijken in de kerk van Gallië "ut episcopis Gallicanis omnibusque pro lege esset quidquid apostolicae sedis auctoritas sanxisset.". De pauselijke bevelen kregen kracht van wet en overtredingen ervan gaven aanleiding tot wettige straffen (Novellae Valent. iii. tit. 16).

Hilarius stierf in 449. Zijn feestdag is op 5 mei.