Hitweek
Hitweek is een Nederlands undergroundweekblad dat van september 1965 tot april 1969 heeft bestaan. Het is daarna voortgezet als Aloha. Af en toe heette het Witheek, bedoeld als parodie op zichzelf.
Hitweek wordt op 17 september 1965 als jongerentijdschrift gelanceerd door Willem de Ridder en Peter Muller, die ook de naam bedenkt. “Hitweek heeft geen redaktie (“staf”), noch een hoofdredakteur of toezichthouder. Dit is een krant die wagenwijd openstaat voor al JOUW bijdragen”, zo meldt het eerste nummer. “Voor alle vraagstukken Marjolein (Kuysten)”. Met veel ambitie en weinig geld stapt De Ridder naar Ruud Schoonman, een onconventionele drukker die net een nieuw druksysteem heeft aangeschaft. Beatgroepen en straatverkopers worden ingezet om de eerste nummers te verspreiden. Vaste medewerkers waren André van der Louw, Laurie Langenbach, Pim Oets, Wim Bloemendaal en Peter Schröder, later leverden ook Koos Zwart, Henk Bongaarts, Frits Boer, Jan Donkers, Arend Jan Heerma van Voss en Wim Noordhoek regelmatig bijdragen. Vanaf 1967 is er een redactie (Van der Louw, Bloemendaal, Schröder, Oets, Zwart, de Ridder en Kuysten).
Hitweek schrijft veel over popmuziek van vaderlandse bodem - consequent Nederbiet genoemd. Groepen als Les Baroques, Motions, Golden Earrings, Outsiders, Q ’65 en Cuby and the Blizzards danken hun bekendheid mede aan dit tijdschrift. Het blad publiceert ook regelmatig een zwarte lijst van scholen, bedrijven en horecagelegenheden die langharigen discrimineren; een idee van Muller die in 1966 de Stichting Pro Lang Haar opricht. Verder wordt in het blad geschreven over mode, en worden er veel brieven van lezers opgenomen.
De lezersrubriek wordt aanvankelijk verzorgd door Van der Louw, die dan al als een vreemde eend in de bijt wordt beschouwd. Hij is zo'n tien jaar ouder dan de overige redacteuren, en heeft mede dankzij zijn pijp een vaderlijke uitstraling. Muller vindt hem achteraf "een pijprokende erudiete man die mij het gevoel gaf dat ik ergens bij hoorde". Tussen Muller en de rest van de redactie botert het echter niet erg, en als Muller negen maanden na de oprichting besluit om een wekelijkse column voor De Telegraaf te schrijven, wordt hij er door Van der Louw van beschuldigd veel te rechts te zijn voor Hitweek. Hierop verlaat Muller woedend de redactie.
Wim de Bie brengt in het najaar van 1968 in het artikel Wij zijn tevreden een discussie op gang over het bestaansrecht van Hitweek. In 1969 wordt het blad omgedoopt in het tweewekelijkse Aloha, met een grotere nadruk op grafische vormgeving, waarin niet de minste van de jonge generatie Nederlandse tekenaars hun werk laten zien. Voor de vormgeving en de strips gingen Piet Schreuders en Aart Clerx een belangrijke rol spelen. Ook nemen de lezers kennis van buitenlandse undergroundstrips, zoals die van Robert Crumb, Victor Moscoso en Gilbert Shelton. Koos Zwart wordt hoofdredacteur en ook Mohamed el-Fers wordt vaste medewerker. Omdat het aandeel muziek terugloopt, wordt Aloha begin jaren zeventig al gauw overtroefd door Muziekkrant OOR. Ondanks een actie van oud-Hitweek-redacteur Pim Oets, is Aloha dan geen lang leven meer beschoren.
[bewerken] Bibliografie
- Willem de Ridder en Frank Dam (samenstellers), Peter Schröder (Inleiding) Het beste uit Hitweek 1965-1969 ISBN 90-274-8816-9
- Pim Oets (samensteller) Het lulligste uit Hitweek! (Thomas Rap, 1968)
