Holger Czukay

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Holger Czukay (Danzig, 24 maart 1938 - ) is een Duits musicus. Hij is bekend geworden als lid van de groep Can, en van zijn samenwerking met onder andere Brian Eno en David Sylvian.

Czukay werd geboren in de Vrije Stad Danzig (tegenwoordig Gdańsk in Polen), en kwam na de Tweede Wereldoorlog als vluchteling in Duitsland terecht. Hij wilde eigenlijk dirigent worden, of technicus, en kon niet kiezen tussen die twee.

Hij studeerde van 1963 tot 1966 muziek bij Karlheinz Stockhausen, en was in 1968 samen met Irmin Schmidt oprichter van de groep Can die zou uitgroeien tot een van de belangrijkste bands in de zogeheten Krautrock.
Czukay speelde basgitaar in de groep, en verzorgde de opnamen, en de geluidstechniek. Hij schakelde in 1976 over van basgitaar op kortegolf radio, bandrecorders, en telefoon, en verliet Can in 1977.

Vervolgens nam hij met Brian Eno twee vroege ambient albums op. Later werkte hij onder meer met Conny Planck, Eurythmics, Jah Wobble in het begin van de jaren tachtig; met David Sylvian (1988-1989); en met Peter Gabriel, en Annie Lennox (1991). In 1989 voegde hij zich weer bij Can voor het album Rite Time.

Czukay is een belangrijk vernieuwer door zijn muzikaal gebruik van korte golf radiogeluid, tapeloops, en digitale samples. In 1987 was hij als acteur te zien in de muziekvideo Krieg der Töne voor de Duitse televisie. Czukay maakte tevens de muziek. In 2002 bracht hij drie video-cd's uit.

Discografie[bewerken]

  • Canaxis, 1968, Music factory / Spoon
  • Movies, 1979, Emi
  • On the way to the peak of normal, 1981, Emi
  • The east is red, 1984, Virgin
  • Rome remains Rome, 1987, Virgin
  • Radio wave surfer, 1991, Virgin
  • Moving pictures, 1993, Mute / spv
  • Good morning story, Tone casualties, USA
  • La luna, tone casualties, USA
  • Time and tide
  • Linear city
  • The new millennium, Fünfundvierzig / Indigo

Externe links[bewerken]