Holocaustontkenning

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rapport van Himmler omtrent aantal doden.

Holocaustontkenning of Holocaustrevisionisme zijn benamingen voor het geheel of gedeeltelijk verwerpen van de geschiedschrijving rondom de Holocaust.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog deporteerde nazi-Duitsland grote aantallen Joden en andere ongewenste bevolkingsgroepen naar concentratiekampen waar velen van hen omkwamen. Deze verwerping van algemeen geaccepteerde historische feiten en gebeurtenissen heeft betrekking op het aantal doden, de daadwerkelijke intentie van het naziregime, de wijze waarop de slachtoffers stierven, logistieke beperkingen, en naoorlogse propaganda. Holocaustrevisionisten zeggen vaak dat de overwinnaar de geschiedenis schrijft.

Terminologie[bewerken]

Historici gebruiken de academische term 'historisch revisionisme' voor het onderzoek naar de verhalen die als geschiedenis worden verteld; dit onderzoek wordt gedaan om de geschiedschrijving te herzien met nieuw ontdekte feiten, met informatie die minder bias bevat, of met preciezere informatie. Ook gevestigde geschiedkundigen staan open voor de mogelijkheid dat geschiedenis, zoals die traditioneel wordt verteld, misschien niet helemaal accuraat is en dus onderworpen kan worden aan een herziening. Historisch revisionisme is in deze zin een algemeen geaccepteerd deel van geschiedkundige studies.

De term historisch revisionisme werd recentelijk echter ook vaak gebruikt door veel Holocaustontkenners. Critici stellen dat Holocaustontkenners historisch revisionisme op een onjuiste wijze toepassen. Gordon McFee schreef bijvoorbeeld in zijn essay Why Revisionism isn't dat revisionisten uitgaan van de conclusie dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden en vervolgens de feiten daaraan aanpassen. Volgens hem zetten ze zo de historische methode van onderzoek en analyse op z'n kop.[1]

Overtuigingen van Holocaustrevisionisten[bewerken]

Holocaustrevisionisten doen veelal een of meerdere van de volgende uitspraken:

  1. Er was geen specifieke order door Adolf Hitler of andere nazikopstukken om de Joden uit te roeien, noch hadden gevangenschap in concentratiekampen en de dwangarbeid in fabrieken dit effect.
  2. Hoewel er misdaden werden gepleegd, werden deze niet centraal georkestreerd en dus had het naziopperbevel geen verantwoordelijkheid voor de uitvoering van deze politiek.
  3. De concentratiekampen waren werkkampen, geen vernietigingskampen.
  4. Er was geen zinnige reden om gevangenen naar een kamp te vervoeren waar zij zouden moeten worden gevoed, vooral gezien de complicerende omstandigheid dat voedsel tijdens de laatste jaren van de oorlog moeilijk te verkrijgen was. Waarom zouden nazi's hun tijd, geld en middelen verspillen om de gevangenen levend te houden als hun doel was hen te doden?
  5. De meeste sterfgevallen zouden zijn veroorzaakt door tyfusepidemieën, toe te schrijven aan luizen, en tekort aan voedsel wegens bombardementen op spoorwegen tijdens de laatste jaren van de oorlog, niet aan de gaskamers.
  6. Na de bevrijding van Bergen-Belsen door Britse troepen stierven alsnog 13.000 van de overlevenden aan de gevolgen van ondervoeding en ziektes.
  7. Grote aantallen Joden beweren overlevenden van de nazigevangeniskampen te zijn om geld van de Duitse en/of andere overheden te krijgen.
  8. De nazi's gebruikten geen gaskamers om Joden massaal te vermoorden, Zyklon-B werd gebruikt voor het ontluizen van kleding.
  9. De crematoria in de concentratiekampen waren er alleen om de doden te verbranden die onder 'normale' omstandigheden waren gestorven en niet om zo veel mogelijk vermoorde Joden op een 'fabrieksmatige' wijze op te ruimen.
  10. De brandstof en tijd die nodig is om massaal de doden te verbranden was niet beschikbaar en de machines ontbraken die in crematoria de botten vermalen die achterblijven na de verbranding.
  11. Het aantal van circa zes miljoen Joodse doden is zwaar overdreven.
  12. Het filmmateriaal dat getoond werd na de Tweede Wereldoorlog was speciaal vervaardigd als propaganda tegen de nazi's door de Sovjets. Beweringen dat de nazi's stoomcabines en onder stroom staande vloeren gebruikten in plaats van gaskamers en dat er zeep en lampenkappen werden gemaakt van de doden waren hier onderdeel van.
  13. De Holocaust is door zionisten georkestreerde propaganda om een Joodse staat te kunnen stichten, daarbij geholpen door de geallieerden die de kans op een heropstanding van het nationaalsocialisme wilden verkleinen.
  14. Het historische bewijs voor de Holocaust is vervalst of moedwillig verkeerd geïnterpreteerd. De Holocaust kreeg pas rond 1970 grote bekendheid waardoor beweringen moeilijker gestaafd konden worden.
  15. Het bewijs geleverd gedurende het Neurenbergtribunaal is in veel gevallen flinterdun met tegenstrijdige ooggetuigenverslagen. Tevens waren de rechters partijdig en was er zo goed als geen verdediging.
  16. Er is een Amerikaanse, Britse of Joodse samenzwering om Joden als slachtoffers af te beelden en om Duitsers te demoniseren.
  17. Het internationaal Jodendom heeft door het aanvaarden van de Balfour-verklaring een oorlogsdaad gesteld tegen Duitsland tijdens de Eerste Wereldoorlog en op die manier bijgedragen tot het verlies van Duitsland.
  18. Het dodental van Auschwitz werd van 4,5 miljoen bijgesteld tot 1,5 miljoen hetgeen weinig media-aandacht teweegbracht.
  19. Indien de nazi's werkelijk de geschatte capaciteit hadden om 3000 tot 6000 mensen per dag systematisch om te brengen was er geen enkele overlevende overgebleven.

Argumenten tegen de claims van Holocaustontkenners[bewerken]

Vrijwel alle academici en geschiedkundigen verwerpen bovengenoemde uitspraken met onder meer de volgende argumenten:

  • Het bewijs aangaande de gebeurtenissen is te wijdverspreid en te goed gedocumenteerd om vervalst te zijn geweest, zie bijvoorbeeld de publicaties van Robert Jan van Pelt. Zo waren er duizenden overlevenden van de concentratiekampen die zeer duidelijke ooggetuigenverslagen hebben vastgelegd over de toestanden en de gang van zaken daar (zoals Rudolph Vrba en Jaap van Duijn). Bovendien zijn deze verklaringen eensluidend; ze verwijzen (weliswaar gekleurd door de persoonlijke perceptie van de desbetreffende getuige) zeer duidelijk naar overeenkomstige gebeurtenissen. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat al deze getuigen in een complot zaten en daarom allemaal gelijkluidende verslagen gaven over hun belevenissen.
  • Er waren verschillende hoge nazi's zoals Rudolf Höß en bewakers van concentratie- en vernietigingskampen die de verslagen onafhankelijk hebben bevestigd.

Hoewel de nazi's aan het eind van de oorlog veel materiële bewijzen trachtten te vernietigen is er genoeg overgebleven, zoals persoonlijke spullen waaronder de honderdduizenden brillen, tassen en koffers, kledingstukken en schoenen die in opslagkamers bij de kampen werden aangetroffen. Zelfs grote balen mensenhaar werden aangetroffen die alleen van tienduizenden personen afkomstig konden zijn. Een belangrijke omstandigheid was ook dat de nazi's een nauwkeurige administratie bijhielden van de gevangenen in de kampen en de transporten die dagelijks aankwamen. Deze is bij sommige kampen redelijk intact in handen van de snel oprukkende geallieerden gevallen. Deze administraties spraken duidelijke taal over de gebeurtenissen waarvan zij verslag deden.

Holocaustontkenning in het Midden-Oosten[bewerken]

Verband met Israëlisch-Palestijns conflict[bewerken]

Volgens Joseph Massad dient Holocaustontkenning in het Midden-Oosten vooral te worden bezien in het licht van het volgende: Volgens het zionistische standpunt rechtvaardigt de Holocaust het bestaan van de Joodse staat en impliceert de erkenning van de Holocaust, de erkenning van het bestaansrecht van de Joodse staat. Critici echter, spreken dit verband tussen de Holocaust en Israël tegen en stellen bovendien dat de Israëlische regering en pro-Israëlische groeperingen de herinnering aan de Holocaust en angst voor antisemitisme aanwenden voor politieke doeleinden. Desondanks trokken de meeste mensen in het Midden-Oosten de Israëlische uitleg niet in twijfel, die zegt dat wie de Joodse genocide erkent vanzelf het bestaansrecht van Israël erkent. Dit zou volgens Massad het gevolg hebben gehad dat deze mensen de Holocaust zijn gaan zien als louter een voorwendsel om de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen te rechtvaardigen.[2]

Diverse Arabische regeringen zoals die van Irak, Syrië, Egypte en Jordanië evenals de Palestijnse Autoriteit publiceren Holocaustontkennende werken.[3][4] Veelal betreft het vertalingen van Westerse revisionisten. Deze werden bestsellers in een aantal Arabische naties. De Palestijnse president Mahmoud Abbas schreef een proefschrift waarin hij onder verwijzing naar Robert Faurisson en Raul Hilberg stelde dat er helemaal geen zes miljoen, maar maximaal 890.000 Joden omgebracht zouden zijn. Hamas-voorman al-Rantissi beweerde tijdens een interview in 2001 dat "de misdaden van de nazi's (voor zover het al niet een van de grootste leugens uit de geschiedenis betrof) in het niet vallen bij de misdaden die door zionisten tegen het Palestijnse volk zijn begaan".[5]

In januari 2013 meldde de Daily Mail dat een functionaris binnen de regering van de Egyptische president Morsi de holocaust een uit de Verenigde Staten afkomstige mythe had genoemd. Fathi Shibab-Eddim, verantwoordelijk voor de Egyptische staatskranten, zou hebben gezegd dat de zes miljoen door Hitler omgebrachte Joden in werkelijkheid allemaal "verhuisd" waren naar datzelfde Amerika.[6]

Ahmadinejad[bewerken]

Sinds zijn aantreden begin 2006 deed de president van Iran, Mahmoud Ahmadinejad, regelmatig Holocaustontkennende uitspraken in het openbaar en oproepen tot 'eliminatie van de Joodse entiteit', onder enthousiaste bijval van vele radicale en fundamentalistische groeperingen in die regio. In het algemeen kan geconstateerd worden dat bij Holocaustontkennende uitspraken tegelijk grove antisemitische termen gebruikt worden waarbij tegelijkertijd ook nog eens de wens wordt uitgesproken om de zionistische entiteit te vernietigen.

In Teheran werd op 11 en 12 december 2006 de conferentie International Conference to Review the Global Vision of the Holocaust gehouden, over het ontkennen van de Holocaust. Tijdens de conferentie zou Ahmadinejad hebben opgeroepen de staat Israël te vernietigen.[7] Dit citaat zou echter verkeerd zijn vertaald. Ahmadinejad zou gezegd hebben dat het Israëlische regime moest verdwijnen, wat een wezenlijk verschil uitmaakt.

De politieke achtergrond hiervan is dat als de Holocaust niet bestaan zou hebben, de Joden dan ook geen recht zouden hebben op een eigen staat. Iran nodigde verscheidene westerse wetenschappers, antizionistische Joden en voor het merendeels revisionisten uit. Opmerkelijk was de aanwezigheid van Joden van Neturei Karta, een kleine ultra-orthodoxe stroming, die er niet de holocaust ontkenden maar aldus Rabbi Cohen tegen "het gebruik van de Holocaust als legitimisering van het lijden van andere mensen" is en "tegen het taboe van het discussiëren van de Holocaust is".[8] Onder andere werd ook David Duke uitgenodigd, voormalig leider van de Amerikaanse Ku Klux Klan. Ook werd de Franse hoogleraar Robert Faurisson uitgenodigd, die beweert dat de Holocaust een mythe is. De Duitser Fredrick Töben probeert met een schaalmodel van Treblinka aan te tonen dat het fysiek onmogelijk was om daar 700.000 mensen om te brengen. De Israëlisch Arabische jurist Khaled Kasab Mahameed en deskundige op het gebied van de Holocaust werd de toegang ontzegd, omdat hij over een Israëlisch paspoort beschikt. Onder andere de Belgische minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht veroordeelde het houden van de conferentie, evenals het Vaticaan, de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Britse premier Tony Blair.

Holocaustontkenning in de wet[bewerken]

In België en Nederland is het bagatelliseren, ontkennen of goedpraten van de Holocaust verboden. In Nederland heeft de Hoge Raad in 1995 (in de zaak tegen Siegfried Verbeke) bepaald dat Holocaustontkenning valt onder het discriminatieverbod en dus strafbaar is volgens de artikelen 137c en 137e van het Wetboek van Strafrecht. Regelmatig wordt door het Meldpunt Discriminatie Internet tegen bepaalde uitingen van revisionisme op internet opgetreden. Sinds 1995 kent ook België wetgeving waarin specifiek het ontkennen van misdrijven tegen de mensheid of het ontkennen van de genocide door de nazi's strafbaar gesteld wordt.

In Duitsland wordt het openbaar ontkennen van de Holocaust naar §130[9] van het Duitse strafwetboek strafbaar gesteld. Ook in Canada, Frankrijk, Hongarije,[10] Israël, Litouwen, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk, Polen, Slowakije, Zuid-Afrika en Zwitserland is Holocaustontkenning strafbaar. In de Verenigde Staten kan Holocaustontkenning niet vervolgd worden omdat het eerste amendement van de grondwet daar zwaarder weegt dan het recht op bescherming tegen discriminatie (het 15e amendement).

Op 20 februari 2006 werd David Irving in Oostenrijk veroordeeld tot een gevangenisstraf van 3 jaar omdat hij tijdens een aantal lezingen in 1989 het bestaan van gaskamers had ontkend.[11]

Sommige mensen die de Holocaust niet ontkennen, zoals Noam Chomsky, zijn desondanks tegen een verbod en vinden dat net als in de VS de vrijheid van meningsuiting zwaarder zou moeten wegen. Dit leidde tot een rel toen Serge Thion een van Chomsky's essays gebruikte als een voorwoord van een boek met Holocaustontkennende essays.

In 2009 stelde de fractieleider van de VVD Mark Rutte voor de ontkenning van Holocaust in principe toe te staan onder de vrijheid van meningsuiting, wat tot wijdverbreide kritiek leidde[12].

Lijst van bekende Holocaustontkenners[bewerken]


Bestrijders van de Holocaustontkenning[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

'Debunking'-sites[bewerken]

Revisionistische websites[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Why "Revisionism" Isn't, The Holocaust History Project.
  2. Joseph Massad: "Palestinians and Jewish History: Recognition or Submission?", Journal of Palestine Studies, Vol. 30, No. 1. (Autumn, 2000), p. 52-67.
  3. Holocaust Denial in the Middle East: The Latest anti-Israel Anti-Semitic Propaganda Theme
  4. http://www.thewashingtoninstitute.org/templateC05.php?CID=1946
  5. Dokumentationsarchiv des Österreichischen Widerstandes
  6. Regering Morsi: 'Holocaust is Amerikaanse mythe', Katholiek Nieuwsblad, 31 januari 2013
  7. "Text of Mahmoud Ahmadinejad's Speech", New York Times.
  8. "Why are Jews at the 'Holocaust denial' conference?", BBC News.
  9. §130 Volksverhetzung in het Duitse strafwetboek
  10. Hongarije verbiedt ontkenning van Holocaust. Dagblad De Limburger (10 maart 2010) Geraadpleegd op 10 maart 2010
  11. BBC News (20-02-2006). Holocaust denier Irving is jailed. Geraadpleegd op 12 april 2010.
  12. Rutte: Holocaust ontkennen moet kunnen, Elsevier, 29 mei 2009
  13. BBC News (20-02-2006). Holocaust denier Irving is jailed. Geraadpleegd op 7 februari 2014.