Humphrey de Bohun (1276-1321)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Humphrey VIII de Bohun, 4e graaf van Hereford (127616 maart, 1321/1322) was lid van een belangrijke Engels-Normandische familie uit Wales. Hij was een zoon van Humphrey de Bohun, 3e graaf van Hereford, en Maud van Fiennes.

Humphrey VIII volgde zijn vader Humphrey VII op als graaf van Hereford, graaf van Essex en constable van Humphrey. Humphrey was een der edelen die onder de regering van Eduard I in 1300 deelnam aan het beleg van Caerlaverock Castle in Schotland. Hij hield van toernooien, kleedde zich elegant en kreeg een reputatie van modegek. Tijdens een legercampagne in Schotland verveelde Humphrey zich en trok naar Engeland voor een toernooi met Piers Gaveston en andere jonge baronnen en ridders. Bij hun terugkeer werden zij door Eduard I als deserteurs beschouwd, maar kregen vergeving. Vermoedelijk had Gavestons vriend (de latere koning Eduard II) hun toestemming gegeven voor hun vertrek. Later werd Humphrey een der meest hardnekkige tegenstanders van Eduard II en Gaveston. Humphrey de Bohun kreeg weliswaar verscheidene verbeurdverklaarde eigendommen van Robert Bruce, maar het is onduidelijk of Humphrey nu diens vriend of vijand was.

In de slag bij Bannockburn (23-24 juni 1314) had Humphrey de Bohun de leiding van het leger moeten krijgen, vermits hij constable van Engeland was. Sinds de terechtstelling van Piers Gaveston in 1312 was Humphrey echter uit de gunst gevallen van Eduard II, die het ambt van constable voor de campagne van 1314 toevertrouwde aan de jonge en onervaren graaf van Gloucester, Gilbert de Clare, 8e graaf van Hertford. Humphrey nam wel deel aan de strijd. Samen met vele andere edelen werd hij echter gevangengenomen. Humphrey de Bohun werd vervolgens door Eduard II vrijgekocht op verzoek van zijn echtgenote Elisabeth.

Zoals zijn vader, grootvader en betovergrootvader drong ook deze Humphrey de Bohun er op aan dat de Magna Carta, de Habeas Corpus Act en de andere waarborgen tegen willekeur van de koning, gerespecteerd werden. Hij was de leider van de hervormingsbewegingen die aan de oorsprong lagen van de ordonnanties van 1311. De daaropvolgende heropleving van de koninklijke macht en het aantreden van de Despensers, leidde ertoe dat De Bohun en andere baronnen in 1322 opnieuw in opstand kwamen tegen de koning. De opstandelingen werden tegengehouden bij de houten brug in Boroughbridge, Yorkshire, waarbij Humphrey de Bohun sneuvelde.

Huwelijk en kinderen[bewerken]

Door zijn huwelijk in 1302 met Elisabeth van Rhuddlan (Elizabeth Plantagenet), dochter van Eduard I van Engeland, verwierf hij Berkshire. Hij werd de vader van:

  1. Hugo (onzeker)
  2. Humphrey
  3. Maria (Margaretha)
  4. Eleanor (17 oktober1304 - 1363)
  5. Jan, 5e graaf van Hereford ( 1307 – 1336)
  6. Humphrey , 6e graaf van Hereford (1309/1311 – 1361)
  7. Edward (1309/1312 –1334), gehuwd met Margaretha, dochter van William de Ros, 2e baron van Ros, boezemvriend van de jonge Eduard III
  8. William de Bohun, 1e graaf van Northampton ( 1310/1312 –1360)
  9. Margaretha (1311-1391), gehuwd met Hugo Courtenay, 2e graaf van Devon
  10. Aeneas
  11. Isabella (1316).