Hybride kernel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een hybride kernel is in de informatica een kernel die een kruising is tussen een monolithische kernel en een microkernel. Bij hybride kernels is het zo dat ze bepaalde taken of diensten in gebruikersmodus draaien en andere taken in supervisormodus, of eventueel in een modus tussen de twee vermelde modi. Hybride kernels zijn vandaag de dag zeer gebruikelijk wegens het feit dat de meeste programmeurs geen volledig monolithische kernel of microkernel programmeren. Dit komt vaak doordat er bijvoorbeeld geen modulariteit is bij monolithische kernels en dat er bijvoorbeeld geen hoge snelheid is bij microkernels. Meestal begint een kernel als een monolithische kernel, maar wordt daarna een hybride kernel.

Een typisch voorbeeld van een hybride kernel is een virtueel bestandssysteem draaiende in supervisormodus, maar de bestandssysteemdrivers en de drivers voor de media zelf draaien in gebruikersmodus. Hierdoor bewaart de hybride kernel de snelheid van een monolithische kernel, maar laat het extensie toe zoals bij een microkernel. Het zal echter niet zo veilig zijn als bij een microkernel, maar het laat wel toe derden drivers te schrijven voor bepaalde hardware en/of bestandssystemen.

Voorbeelden van hybride kernels[bewerken]

Zie ook[bewerken]