Hypoplasie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Hypoplasie (Oudgrieks: hypo = laag, onder, plassein = vormen) is een term die in de geneeskunde wordt gebruikt voor de onvolledige ontwikkeling van een orgaan of weefsel - meestal tijdens de embryonale fase - dat hierdoor te klein uitvalt. In de praktijk komt hypoplasie neer op een te kleine hoeveelheid aanwezige cellen in het betreffende orgaan of weefsel. Een zeer zeldzame vorm van hypoplasie waarbij de kleine hersenen onderontwikkeld blijven staat bekend als pontocerebellaire hypoplasie type 2.

Hypoplasie is in feite een milde vorm van aplasie. Anders dan hyperplasie is hypoplasie wel een erfelijke aandoening.

Zie ook[bewerken]