Ibadisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Allah1.png

Islam

Geloof
Eenheid van God - Profeten
Gezonden geschriften
Engelen - Dag des Oordeels
Praktiseren
Getuigenis - Gebed - Vasten
Liefdadigheid - Pelgrimstocht
Stromingen
Soennisme - Sjiisme - Alevitisme
Alawietisme - Druzisme - Ibadisme
Soefisme - Koranisme
Teksten en Wetten

Koran - Soenna - Hadith
Fiqh - Sharia - Kalam

Feestdagen

Asjoera - Suikerfeest
Offerfeest - Ramadan
Laylat Al-Qadr - Laylat al-Miraadj
Nieuwjaar - Mawlid an-Nabi

Cultuur en Samenleving
Architectuur - Kunst - Moskeeën
Demografie - Studies
Portaal  Portaalicoon  Islam

Het ibadisme (Arabisch: ‏الإباضية, al-ibāḍīya) of abadisme is een stroming binnen de islam. Het is de overheersende vorm van islam in Oman (waar ibadieten 75% van de bevolking uitmaken) en op het Tanzaniaanse eiland Zanzibar. Ook in Libië, Bahrein, zuidelijk Algerije en op het Tunesische eiland Jerba is een omvangrijke ibaditische gemeenschap.

Opvattingen[bewerken]

Volgens de ibadieten mag het geloof niet als reden voor oorlog en bloedvergieten gebruikt worden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de wahabieten en de salafisten zijn zij van mening dat het geloof zijn kracht en actualiteit kan bewaren door zich aan te passen aan de wisselende culturele, historische en wetenschappelijke omstandigheden. Die tolerantie komt tot uitdrukking in de architectuur. Moskeeën zijn vaak eenvoudig. Een minaret is niet noodzakelijk, een kleine verhoging op het dak is al voldoende.

Een opvatting die binnen de ibaditische rechtsschool voorkomt en als controversieel wordt gezien is dat de Koran geschapen is. Ibadieten gaan ervan uit dat de Koran op enig moment in de schepping door God geschapen werd, in tegenstelling tot de meeste andere rechtsscholen die ervan uitgaan dat de Koran altijd al bij God is geweest en om die reden het ongeschapen Woord van God is.

Geschiedenis[bewerken]

Het ibadisme is ontstaan uit het kharidjitisme, het eerste schisma binnen de islam. Het is de enige overlevende tak van kharidjitisme, hoewel volgelingen van ibadisme zichzelf absoluut niet als kharidjieten beschrijven.[1]

Het ibadisme werd volgens de overlevering gevestigd door Abd-Allah ibn Ibadh, die in ca. 720 stierf. In de 8e en 9e eeuw verspreidde de beweging zich vanuit de Iraakse stad Basra naar Noord-Afrika en het zuiden en oosten van het Arabisch schiereiland.[2]

Ibadisme onder de Berbers[bewerken]

Al vroeg kreeg de stroming veel aanhangers onder de Berberse stammen van de Maghreb, die open stonden voor het idee dat alle volkeren gelijk zijn voor God en daarin een leidraad vonden voor hun strijd tegen de Arabische overheersing. De vroege Berberse opstanden waren ibadisch geïnspireerd. De opkomst en succes van de stroming wordt over het algemeen gelinkt aan de strijd van die Berbers voor onafhankelijkheid van de Umayyaden.[3] Onder de Berbers van Algerije en Tunesië zijn nog steeds veel ibadi's te vinden.

Een omvangrijke ibaditische gemeenschap wordt gevormd door de Mozabieten, een Berbervolk in Algerije.

Beni Isguen, een heilige stad van de ibaditische Mozabieten in Algerije
Bronnen, noten en/of referenties