Ibn Hazm
Ibn Hazm van Cordoba (voluit Abu Muhammad 'Ali ibn Ahmad ibn Sa`id ibn Hazm en in het Arabisch أبو محمد علي بن احمد بن سعيد بن حزم) (november, 994 – 15 augustus, 1064) was een Andalusisch islamitisch geestelijke en filosoof uit Córdoba in het huidige Spanje. Hij werkte als minister onder de Omajjaden van Andalusië en werd pas later een geestelijke en geleerde. Hij was een aanhanger van de zaahiri-rechtsschool van de islam.
Ibn Hazm ontwikkelde de theorie dat de christenen het evangelie vervalst zouden hebben. Met hem en na hem ontstond er een anti-christelijke houding bij vele islamitische auteurs[1].
Een groot deel van het werk van Ibn Hazm bestaat uit het verwerpen van methoden van andere stromingen binnen de islam, zoals de Moe'tazilieten en de asj'arieten. Hij stelt dat alleen letterlijke interpretatie van de Koran en de Hadieth zekerheid kunnen geven. Ibn Hazm heeft niet veel aanhang gekregen in Andalusië of daarbuiten.
Naast boeken over recht en theologie schreef hij ook een bekende verhandeling over lichamelijke liefde, Ṭawq al-Ḥamāmah ofwel De ring van de duif. [2]
Ibn Hazm stelde dat God niet door zijn eigen woord is gehouden en dat niets hem ertoe verplicht ons de waarheid te openbaren[3].
Bronnen, noten en/of referenties:
- Leezenberg, Michiel (2001) Islamitische filosofie, een geschiedenis ISBN 90-5460-046-2
Noot
- ↑ Vermeulen, U., Islam en Christendom, Davidsfonds, 1999
- ↑ (en) De ring van de duif
- ↑ (fr) R. Arnaldez, Grammaire et théologie chez Ibn Hazm de Cordoue, Parijs 1956, p. 13
