Ibn Hazm

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De ring van de duif
(Ms. in Universiteitsbibliotheek Leiden)

Ibn Hazm van Cordoba (voluit Abu Muhammad 'Ali ibn Ahmad ibn Sa`id ibn Hazm en in het Arabisch أبو محمد علي بن احمد بن سعيد بن حزم) (november, 99415 augustus, 1064) was een Andalusisch islamitisch geestelijke en filosoof uit Córdoba in het huidige Spanje. Hij werkte als minister onder de Omajjaden van Andalusië en werd pas later een geestelijke en geleerde. Hij was een aanhanger van de zaahiri-rechtsschool van de islam.

Een groot deel van het werk van Ibn Hazm bestaat uit het verwerpen van methoden van andere stromingen binnen de islam, zoals de Moe'tazilieten en de asj'arieten. Hij stelt dat alleen authentieke interpretatie van de Koran en de Hadieth zekerheid kunnen geven. Ibn Hazm heeft niet veel aanhang gekregen in Andalusië of daarbuiten.

Ibn Hazm ontwikkelde de theorie dat de christenen het evangelie vervalst zouden hebben. Met hem en na hem ontstond er een anti-christelijke houding bij vele islamitische auteurs[1].

Naast boeken over recht en theologie schreef hij ook een bekende verhandeling over lichamelijke liefde, Ṭawq al-Ḥamāmah ofwel De ring van de duif. [2]

Ibn Hazm stelde dat God niet door zijn eigen woord is gehouden en dat niets hem ertoe verplicht ons de waarheid te openbaren[3].

In zijn Regensburglezing verwees paus Benedictus XVI naar Ibn Hazm om er het verschil tussen islam en christendom mee te kunnen illustreren.

Bronnen, noten en/of referenties

Noot

  1. Vermeulen, U., Islam en Christendom, Davidsfonds, 1999
  2. (en) De ring van de duif
  3. (fr) R. Arnaldez, Grammaire et théologie chez Ibn Hazm de Cordoue, Parijs 1956, p. 13