Identiteitsbewijs
Een identiteitsbewijs is een middel om je te identificeren.
Inhoud |
[bewerken] Nederland
De volgende documenten worden geaccepteerd als geldig identiteitsbewijs:
- een Nederlands paspoort of Nederlandse identiteitskaart;
- een vreemdelingen- of vluchtelingenpaspoort;
- een diplomatiek paspoort of dienstpaspoort;
- een paspoort van een EU- of EER-land;
- een niet-Nederlands paspoort waarin de gemeente een verblijfssticker heeft aangebracht;
- een geldig verblijfsdocument voor vreemdelingen;
- een W-document.
Het rijbewijs is een algemeen erkend identiteitsbewijs, maar in situaties waarin gegevens over verblijfsstatus en nationaliteit belangrijk zijn, kunt u zich er niet mee identificeren. Op het rijbewijs staat hier namelijk niets over.[1] [2]
Pas na de invoering van de Burgerlijke Stand in Nederland werd het voor de overheid mogelijk massaal identiteitsbewijzen uit te geven. Sinds 2005 zijn alle inwoners van Nederland boven de 14 jaar verplicht een identiteitsbewijs te kunnen tonen aan het bevoegd gezag (de zogenoemde identificatieplicht), maar er gelden wel bepaalde regels: men mag er iemand niet zomaar naar vragen.
[bewerken] België
In België geldt alleen de identiteitskaart als volledig geldig, hoewel heel wat (overheids-)diensten ook de SIS-kaart aanvaarden.
[bewerken] Zie ook
[bewerken] Referenties
- ↑ Met welke identiteitsbewijzen kan ik mij identificeren?, Rijksoverheid.nl
- ↑ Welk identiteitsbewijs mag ik gebruiken in welke situatie?, Rijksoverheid.nl
