Ignacio Zuloaga

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ignacio Zuloaga

Ignacio Zuloaga y Zabaleta (Eibar, 26 juli 1870 - Madrid, 31 oktober 1945) was een Spaans kunstschilder. Hij was de zoon van een metaalbewerker en damascener Plácido Zuloaga en kleinzoon van de directeur van het koninklijk arsenaal in Madrid.

Levensloop[bewerken]

Tijdens zijn jeugd tekende en werkte hij in het atelier van zijn vader. Hij werd opgevoed door de Jezuïeten in Frankrijk. Zijn vader zag een loopbaan als architect voor zijn zoon en stuurde hem naar Rome. Ignacio Zuluaga volgde zijn eigen impuls die hem naar de schilderkunst leidde. Na zes maanden maakte hij een werk dat werd getoond in het Parijse salon in 1890. Hij studeerde verder in Parijs waar zijn stijl werd beïnvloed door Paul Gauguin en Henri de Toulouse-Lautrec. Na zijn terugkeer in eigen land vond hij zijn definitieve stijl, gebaseerd op de Spaanse traditie van schilders zoals Diego Velázquez, Francisco Zurbarán, El Greco, en Francisco Goya.

Spanje was traag bij het aanvaarden van de kwaliteiten van de jonge kunstenaar wiens stijl stevig, soms ruw en decoratief was. Het was eerst in Parijs en later in Brussel en andere centra van Europese kunst dat hij als groot kunstenaar werd erkend. Hij werd beschouwd als de verjonger van de Spaanse kunst en de leider van een school. Zijn werken zijn nu in veel galerijen in Europa terug te vinden.

Op het einde van zijn leven woonde Zuloaga in Toledo. Op een van zijn laatste levensdagen, toen hij al terminaal ziek was, ging hij dineren met drie vrienden: de stierenvechter Domingo Ortega, de beeldhouwer Juan Cristóbal González en Fernando Guitarte.

Externe link[bewerken]