Il y a longtemps que je t'aime

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Il y a longtemps que je t'aime
Regie Philippe Claudel
Producent Sylvestre Guarino
Scenario Philippe Claudel
Hoofdrollen Kristin Scott Thomas
Elsa Zylberstein
Serge Hazanavicius
Laurent Grévill
Muziek Jean-Louis Aubert
Montage Virginie Bruant
Cinematografie Jérôme Alméras
Distributie UGC Distribution, Benelux Film Distribution
Première Vlag van Duitsland 14 februari 2008
Genre Drama
Speelduur 117 min.
Taal Frans
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Duitsland Duitsland
Nominaties o.a. BAFTA, 2 Césars, European Film Award
Prijzen o.a. 2 Golden Globes
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Il y a longtemps que je t'aime is een Franse dramafilm uit 2008 onder regie van Philippe Claudel, die het verhaal zelf schreef. Het was de eerste speelfilmregie van de Franse romanschrijver. De titel van de film verwijst naar een Frans kinderliedje over een verloren liefde, dat meerdere malen terugkomt in de film.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Wanneer Léa Fontaine (Elsa Zylberstein) haar oudere zus Juliette (Kristin Scott Thomas) oppikt in een wachtruimte, is dat de eerste keer dat de twee elkaar zien in vijftien jaar. Juliette is zojuist vrijgekomen na een gevangenisstraf van vijftien jaar. Léa heeft amper herinneringen aan de tijd die ze samen als kind doorbrachten en Juliette verdween achter slot en grendel voor haar zusje de kindertijd ontgroeide. Nu wil de jongste van de twee haar oudere zus opnieuw leren kennen door haar voorlopig onderdak te bieden bij haar thuis, haar man Luc (Serge Hazanavicius), zijn vader Paul (Jean-Claude Arnaud) en hun twee geadopteerde Vietnamese dochtertjes P'tit Lys (Lise Ségur) en Kaisha (Souad Mouchrik).
Luc ziet het verblijf van Juliette bij aanvang eigenlijk helemaal niet zitten. Hij kan zich niets voorstellen bij de misdaad die Juliette vijftien jaar geleden beging, toen ze haar eigen zesjarige zoontje Pierre om het leven bracht. De - passieve - weerstand van Luc is niet de enige frictie die Juliette ondervindt wanneer ze probeert een nieuw leven op te bouwen. Ze heeft grote moeite zich sociaal met andere mensen in te laten en werkgevers staan niet te springen om haar aan te nemen omwille van haar verleden. Wanneer ze tijdens een etentje met collega's van Léa na lang aandringen van één van hen meer duidelijkheid geeft over waarom die nooit hebben geweten dat Léa een zus heeft, merkt ze op dat dat komt doordat ze vijftien jaar vast zat voor de moord op Pierre, haar eigen kind . De gehele tafel denkt dat ze daarmee Lea's aandringerige collega de mond wilde snoeren, alleen Michel (Laurent Grévill) voelt aan dat ze de waarheid sprak. Hij werkte jarenlang drie dagen per week in een huis van bewaring en veroordeelt haar niet. In plaats daarvan probeert hij Juliette net als Léa te leren kennen en begrijpen, terwijl die stukje bij beetje uit haar schulp kruipt. Tegen het eind van de film wordt duidelijk dat het kind een ernstige progressieve ziekte heeft. In de film is een medische uitslag te zien waarop op de achterkant een gedicht staat van het kind van Julliette. Er is sprake van een cerebrosidase van nul passend bij de ziekte van Gaucher, een stapelingsziekte.

Prijzen[bewerken]