Coloradopad

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Incilius alvarius)
Ga naar: navigatie, zoeken
Coloradopad
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2004)
Bufo-alvarius-coloradokröte.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Amfibia (Amfibieën)
Orde: Anura (Kikkers)
Familie: Bufonidae (Padden)
Geslacht: Incilius
Soort
Incilius alvarius
(Girard, 1859)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

De coloradopad[2] (Incilius alvarius) is een kikker uit de familie padden (Bufonidae).[3] De wetenschappelijke naam was lange tijd Bufo alvarius, later Ollotis alvaria. De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Charles Frédéric Girard in 1859. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Bufo alvarius gebruikt en later werd de soort ingedeeld bij onder andere de geslachten Phrynoidis en Cranopsis.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De maximale lichaamslengte varieert van 11 tot 19 centimeter, gemiddeld ongeveer 15 centimeter. Het is hiermee een van de grootste soorten padden in Noord-Amerika. De vrouwtjes worden gemiddeld groter dan de mannetjes. De kleur aan de rugzijde varieert van olijfgroen tot bruin. De kikker is te herkennen aan de grote, enigszins van elkaar afstaande wratten die een afstekende donkere tot oranje kleur hebben. Typische kenmerken zijn de grote, witte wrat aan iedere mondhoek, een blauwgrijs tympanum (trommelvlies) en enkele zeer grote kliercomplexen aan de achterpoten. Juveniele dieren hebben lichte wratten met een donker midden, waardoor de wratten nog meer afsteken.

Giftigheid[bewerken]

De enorme gifklieren achter de ogen bevatten hetzelfde gif als andere soorten, maar vanwege de hoeveelheid kunnen bijvoorbeeld honden en katten overlijden nadat ze deze kikker gebeten hebben. Mensen kunnen na aanraking van de coloradopad hallucinaties krijgen van de stof 5-MeO-DMT, flauwvallen en in grotere hoeveelheden zijn de gevolgen erger. Dit wordt veroorzaakt door de stof bufotenine welke een van de meest potente verbindingen in de huidafscheiding is. Bufotenine is uit de huidafscheiding van de kikker te isoleren. In de afscheiding is ook de verbinding 5-MeO-DMT aanwezig, waarvan de effecten vergelijkbaar zijn met DMT.

Deze soort is de belangrijkste 'drug-pad' die wel eens wordt ingevoerd om een psychoactieve ervaring te krijgen. Veel mensen denken echter dat hiervoor de gifklieren gelikt worden, echter is dit gevaarlijk. Het gif moet eerst ontdaan worden van de giftige stof bufotenine. De ervaring ontstaat omdat de giftige afscheiding de psychoactieve stof 5-MeO-DMT bevat. Het gif van de kikker is echter op zichzelf giftig, en kan resulteren in hevige misselijkheid, duizeligheid en bij een overdosis tot coma of sterfgevallen. Sommige Amerikaanse staten hebben zelfs speciale 'anti-paddenlik'-wetten ingevoerd om de jeugd te behoeden.

Verspreiding en habitat[bewerken]

De coloradopad komt voor in delen van Noord-Amerika en leeft in de landen Mexico en de Verenigde Staten.[4] In de VS is de soort echter recentelijk uitgezet of ontsnapt. De kikker is alleen actief na een regenbui, bij droogte verstopt het dier zich tussen de bladeren van struiken en bomen of onder het mos. De habitat bestaat uit vochtige, open gebieden als graslanden, moerassen en bergstreken met eikenbossen, meestal in de buurt van water of een vochtige plek tussen de vegetatie.

Levenswijze[bewerken]

Ondanks de grootte maakt de pad zachte lokgeluiden, de kwaakblazen zijn niet ontwikkeld. De eitjes worden afgezet in stilstaande, meestal permanente wateren. De eitjes worden in lange, gelatine-achtige strengen gelegd en de kikkervisjes ontwikkelen zich erg snel; een maand na uitkomen kruipen ze al op het land. Wat betreft voedsel is deze soort niet kieskeurig; alles wat in de bek past en beweegt komt in aanmerking. De coloradopad eet voornamelijk insecten en geleedpotigen, maar ook hagedissen, muizen en andere soorten kikkers worden gegeten.

Bronvermelding[bewerken]

Referenties

  1. (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Grzimek, Bernhard, Het leven der dieren deel V: Vissen (II) en amfibieën, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 506, 507 ISBN 90 274 8625 5.
  3. American Museum of Natural History. Incilius alvarius
  4. Amphibia Web. Incilius alvarius

Bronnen

  • (en) - American Museum of Natural History - Amphibian Species of the World 5.5, an Online Reference – Incilius alvarius - Website Geconsulteerd 9 april 2013
  • (en) – Amphibia Web – Incilius alvarius - Website