Informele economie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Onder informele economie (=verborgen economie) verstaat men de wettelijke en onwettelijke economische activiteiten die niet in de officiële cijfers tot uitdrukking komen doordat ze niet worden waargenomen door de instellingen die de nationale rekeningen opstellen, namelijk het CBS in Nederland en het Instituut voor de Nationale Rekeningen in België. De term wordt vooral geassocieerd met de derde wereld, waar in veel landen meer dan de helft van de bevolking werkzaam is in de informele sector. Dat neemt niet weg dat ook in ontwikkelde landen vele informele economische activiteiten plaatsvinden.

Hieronder vallen onder meer de werken die mensen thuis uitvoeren of het werk in het zwarte circuit. Een voorbeeld van het eerste: A vult de belastingaangifte van B in, en mag in ruil daarvoor enige tijd de zonnebank van B lenen. Beide partijen achten deze "prestaties" in een redelijke verhouding tot elkaar staan. Omdat er geen geld gemoeid is met deze transactie, is het moeilijk om een exacte waarde vast te stellen. Deze transactie is dus "onzichtbaar", en komt daarmee niet in de BNP-cijfers tot uitdrukking. Deze transacties zijn echter volstrekt legaal. Andere informele activiteiten zijn dan weer illegaal, niet omwille van de activiteit zelf, maar omdat ene of andere regel overtreden wordt. Er worden bijvoorbeeld geen belastingen betaald, of bepaalde vergunningen ontbreken. In werk in en rond het huis komen beide soorten van activiteiten vaak voor. Vele mensen gaan doe-het-zelven op en rond het huis. Maar huisonderhoud en verbouwingen zijn ook een sector waar veel zwartwerken voorkomt[1].

Bronnen, noten en/of referenties
  1. ADRIAENSSENS, S. & HENDRICKX, J. 2009. Modes of production in home maintenance: accounting for the choice between formality, off the books and self-provisioning. International Journal of Consumer Studies, 33, 596-603.