Inside Job

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Inside Job
Regie Charles Ferguson
Muziek Alex Heffes
Première 16 mei 2010 (Cannes)
Speelduur 108 minuten
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 2.000.000[1]
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Inside Job is een documentairefilm uit 2010 geregisseerd door Charles H. Ferguson over de financiële crisis die ontstaat aan het einde van van het eerste decennium van de 21e eeuw. De film gaat volgens Ferguson over "de systematische corruptie van de Verenigde Staten door de sector financiële dienstverlening en de gevolgen van die systematische corruptie."

In vijf delen laat de film zien hoe veranderingen in politiek beleid en bankpraktijken bijgedragen hebben aan het ontstaan ​​van de financiële crisis. Inside Job werd goed ontvangen door de filmcritici en geprezen voor het onderzoek en goede weergave van deze complexe materie. De film werd vertoond op het Filmfestival van Cannes in mei 2010 en won in 2010 bij de 83ste Oscaruitreiking de Academy Award voor Beste Documentaire.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De documentaire is in vijf delen. Het begint met een blik op hoe IJsland werd gedereguleerd in 2000 en haar banken werden geprivatiseerd. Toen Lehman Brothers failliet ging en AIG instortte op 15 september 2008, raakte IJsland en de rest van de wereld in een wereldwijde recessie.

Deel 1: Hoe we hier in beland zijn[bewerken]

De Amerikaanse financiële sector had zijn groei van 1940-1980, waarna een tijdperk van consolidatie begon in de late jaren van 1990. In 2001 barstte de Internetzeepbel, omdat investeringsbanken internetbedrijfjes bleven promoten, ongeacht de reële levenskansen van deze ondernemingen. Een wereldwijde lichte recessie was het gevolg. In de jaren 2000 werd de industrie gedomineerd door vijf investeringsbanken (Goldman Sachs, Morgan Stanley, Lehman Brothers, Merrill Lynch en Bear Stearns), twee financiële conglomeraten (Citigroup, JPMorgan Chase), drie gesecuritiseerde verzekeringsmaatschappijen (AIG, MBIA, AMBAC ) en drie ratingbureaus (Moody's, Standard & Poors, Fitch). Investeringsbanken bundelden hypotheken met andere leningen en schulden in zogeheten collateralized debt obligations (CDO's), die ze verkochten aan investeerders. Veel huiseigenaren werden leningen gegeven die zij nooit zouden kunnen terugbetalen.

Deel 2: De Amerikaanse Zeepbel (2001-2007)[bewerken]

Tijdens de hausse op de Amerikaanse huizenmarkt bereikte de verhouding van het uitgeleende geld van de investeringsbanken ten opzichte van de eigen activa van de bank ongekende hoogten. Goldman Sachs verkocht meer dan 3 miljard dollar aan overgewaardeerde obligaties (CDO's) in de eerste helft van 2006. Amerikaanse banken speculeerden met deze CDO's, beleggers werd verteld dat ze van hoge kwaliteit waren.

Deel 3: De Crisis[bewerken]

De Grote Recessie begon in november 2007, in maart 2008 kwam Bear Stearns contant geld tekort. In september nam de federale overheid Fannie Mae en Freddie Mac over die op de rand van de afgrond stonden. Twee dagen later stortte Lehman Brothers in.

Deel 4: Verantwoording[bewerken]

De top van de noodlijdende ondernemingen vertrok met hun persoonlijke bezit intact. Na het reddende ingrijpen van regeringen bleven deze bedrijven voor miljarden bonussen uitdelen. De grootse banken werden groter en machtiger en dwarsboomden hervormingen. Economen hadden decennia voor deregulering gepleit en deze vormgegeven. Maar deze economen waren ook tegen een hervorming na de crisis van 2008. Er was een belangenverstrengeling van bedrijven die de crisis analyseerden en tegelijk banken e.d. die deel uitmaakten van de crisis adviseerden.

Deel 5: Waar zijn we nu[bewerken]

Tienduizenden Amerikaanse arbeiders werden ontslagen. De hervormingen van Obama waren zwak. Er werd geen doorslaggevende controle ingevoerd op ratingbedrijven, lobbyisten etcetera. De top uit de betrokken banken werden ministers van Obama. Ondanks dat Europa pleitte voor bank regulatie hielden de Verenigde Staten dit tegen.

Bronnen, noten en/of referenties