Internationale Transportarbeiders Federatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Internationale Transportarbeiders Federatie (ITF)
Ontstaansdatum 1896
Voorzitter Vlag van Australië Paddy Crumlin
Secretaris-generaal Vlag van Verenigd Koninkrijk David Cockroft
Land Internationaal
Internationaal lidmaatschap Internationaal Vakverbond (IVV)
Ledenaantal ± 4 600 000
Website http://www.itfglobal.org
Portaal  Portaalicoon   Werk

De Internationale Transportarbeiders Federatie (ITF, Engels: International Transport Workers' Federation) is een internationale koepelorganisatie voor 781 vakbonden en vakcentrales die de belangen behartigen van werknemers uit de transportsector in 155 landen. In totaal vertegenwoordigt de ITF zo'n 4,6 miljoen werknemers[1] De ITF werkt nauw samen met het Internationaal Vakverbond (ITUC).

Geschiedenis[bewerken]

De ITF is in 1896 ontstaan na een stakingsactie bij dokwerkers in Rotterdam. Bij de stakers ontstond de vraag voor Europese steun bij hun actie. Die vraag werd beantwoord door Britse scheepsvakbondsleiders die een orgaan oprichtten om deze steun te organiseren, dat uitgroeide tot de ITF. Hoewel aanvankelijk opgericht voor de maritieme industrie, werden later ook werknemers uit de weg-, spoorweg- en luchtvaarttransportsector in de ITF opgenomen. De Belgische Transportarbeidersbond (BTB) was een van de eerste leden van deze koepelorganisatie. Prominente leden van deze vakbond zoals Louis Major en Omer Becu namen sleutelposities binnen het ITF in en drukten hun stempel op de organisatie.

De ITF voert al sinds 1948 strijd tegen de zogenaamde flags of convenience of goedkope vlaggen. Die stellen scheepseigenaars in staat om gemakkelijker bemanningsleden in lageloonlanden te werven. Bovendien laat de veiligheid op deze schepen vaak te wensen over, aangezien zij zich aan de veel minder strikte normen van hun vlaggenstaat dienen te houden. Hierdoor komen ongevallen en milieurampen aan boord van schepen met een flag of convenience veel vaker voor. Enkele bekende voorbeelden:

  • De MV Erika, die onder de Maltese vlag voer, zonk in 1999 voor de Franse kust en verloor daar zo'n 10 000 ton olie.
  • De Deepwater Horizon, een boorplatform met de Marshall Eilanden als vlaggenstaat. Na een ontploffing op 20 april 2010 zonk de Deepwater Horizon. Gedurende drie maanden kwamen dagelijks miljoenen liters ruwe aardolie in de Golf van Mexico terecht.

Werking[bewerken]

(Voormalige) Algemeen-Secretarissen[bewerken]

Periode Voorzitter
1896 Ben Tillett
1896 Robert Peddie
1896—1904 Tom Chambers
1904 Ben Tillett
1904—1916 Hermann Jochade
1919—1942 Edo Fimmen
1942—1950 Jaap Oldenbroek
1950—1960 Omer Becu
1960—1965 Pieter de Vries
1965—1968 Hans Imhof
1968—1977 Charles Blyth
1977—1993 Harold Lewis
1993 David Cockroft

Missie[bewerken]

De ITF verdedigt de belangen van transportvakbonden in bestuursorganen zoals de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) en de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO). Ook biedt ze informatie en advies aan de vakbonden omtrent de ontwikkelingen in de transportindustrie. Verder organiseert de ITF internationale solidariteitsacties bij conflicten tussen haar lidvakbonden en werkgevers of overheden.

Structuur[bewerken]

Het hoogste orgaan van de organisatie is het congres dat volgens Regel VI van de ITF Constitution om de vier jaar plaatsvindt. Het 40ste Congres ging door in Vancouver, van 14 tot 21 augustus 2002. Het 41ste werd gehouden in Durban, van 2 tot 9 augustus 2006. Het 42ste Congres vond plaats van 5 tot 12 augustus 2010 in Mexico-Stad.

Het hoofdkwartier van de organisatie is gevestigd in Londen, daarnaast zijn er regiokantoren in Nairobi, Ouagadougou, Tokio, New Delhi, Rio de Janeiro, Amman, Moskou en Brussel.

Aangesloten bonden en centrales[bewerken]

De Europese afdeling is de Europese Transportarbeiders Federatie (ETF).

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. "About the ITF" 12 oktober 2010