Ionisatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Ionisatie is het proces waarbij een atoom of molecuul uit ongeladen toestand een elektron kwijtraakt of er een bij krijgt en als gevolg daarvan verandert in een ion. Een ionisatie is geen spontaan proces. Hiervoor is energie nodig, die ionisatiepotentiaal wordt genoemd.

Een atoomkern of nucleus bevat neutronen en protonen. De neutronen zijn neutraal van lading, de protonen zijn positief geladen. Een kern is daarom positief geladen. Een geheel atoom is echter neutraal, dit komt door de negatief geladen elektronen die zich in orbitalen rond de kern bevinden. De massa van de elektronen is veel kleiner dan de massa van de protonen of de neutronen, maar er zijn evenveel protonen als elektronen nodig om het atoom neutraal van lading te maken. Een elektron is namelijk precies evenveel negatief als dat een proton positief geladen is. Een atoom krijgt een positieve elektrische lading als die een elektron verliest. Een geladen atoom wordt een ion genoemd, het atoom of molecuul is dan geïoniseerd. Indien de lading van het atoom positief is, dan spreken we over een kation. Indien ze negatief geladen is spreken we van een anion. Heeft het atoom twee elektronen verloren dan zeggen we dat het atoom tweemaal geïoniseerd is.

Ionisatie vindt onder andere plaats bij

Zie ook[bewerken]