Isabelle van Orléans (1911 - 2003)
H.K.H. Isabelle Marie Amelie Victoire Therèse Jeanne d'Orleans-Bragance (Chateau d' Eu in Normandië, 13 augustus 1911 - Parijs 5 juli 2003) was de dochter van Pierre d'Orleans - Braganza uit het Braziliaanse Keizerlijke en Portugese Koninklijke Huis der Bragança en Elizabeth Dobrzenski, een Boheemse aristocrate.
Zij huwde in 1931 haar neef Henri Robert Ferdinand Marie Louis Philippe d'Orléans, Graaf van Parijs en als "Henri VI" troonpretendent van de Orleanisten voor de vacante Franse troon. Zij werd wereldwijd bekend als de "Gravin van Parijs". Als nazaat van Lodewijk Filips, Koning der Fransen tot 1848, was zij een achter-achterkleindochter van de Franse koning en werd zij, niet geheel correct, "Prinses van Frankrijk" genoemd.
Isabelle bracht een groot deel van haar jeugd door op het Chateau d' Eu, en werd katholiek opgevoed door de Zusters van Notre Dame de Sion in Parijs. In 1931, op de leeftijd van 19, trouwde ze haar neef Henri, de erfgenaam van de Franse troon.
Deze bruiloft was niet gemakkelijk. De Wet van 1886 verbood de Franse pretendenten om in Europees Frankrijk te wonen. Henri was dan ook opgegroeid in Marokko en België. Het paar kon niet in Frankrijk huwen en een ceremonie in Brussel werd door de Franse regering, beducht voor koningsgezinde demonstraties, onmogelijk gemaakt. Het huwelijk werd uiteindelijk in Palermo op Sicilië voltrokken.
Het huwelijk werd desondanks een politieke demonstratie. Veel Europese koninklijke families waren vertegenwoordigd en de Franse royalisten waren bij duizenden naar Sicilië gereisd. De extreem-rechtse Action Française onder leiding van Charles Maurras en Leon Daudet liet een luid "Vive le Roi" scanderen. De bruid droeg een koninklijke jurk van de couturier Worth, versierd met fleurs de lys, het zinnebeeld van het Franse koningshuis.
Isabelle leefde met haar echtgenoot in ballingschap in België, Brazilië, Marokko en Spanje en pas in 1950 mochten zij zich op Coeur-Volant, een landhuis in Louveciennes in Noord-Frankrijk vestigen. Henri probeerde de troon weer te verwerven en stortte zich in de politiek. Hij vestigde lange tijd vergeefs zijn hoop op Generaal De Gaulle.
Het huwelijk was slecht maar de echtelieden wilden als katholieken, om dynastieke en religieuze redenen niet scheiden. Henri leefde met maîtresses en joeg het enorme familievermogen erdoor op de renbaan en in onbedachte speculaties op de beurs.
In 1999 werd zij weduwe. Toen bleken veel van de bezittingen van de Franse koninklijke familie spoorloos verdwenen te zijn.
Twee van de elf kinderen overleden vroeg, François, Hertog van Orléans sneuvelde in 1960 als officier in Algerije, Thibert verongelukte tijdens de jacht in Centraal-Afrika. Ze werd overleefd door negen kinderen, 31 kleinkinderen en honderd achterkleinkinderen[1].
- Isabelle (8 april 1932); zij trouwde in 1964 met Graaf Friedrick Karl von Schönborn-Buchheim. Ze hebben twee dochters en drie zonen.
- Henri (14 juni 1933); in 1957 getrouwd met Hertogin Maria-Therese von Württemberg. In 1984 gescheiden. Uit dit huwelijk heeft hij twee dochters en drie zonen. De oudste zoon en jongste dochter zijn geboren met het Syndroom van Down. In 1984 trouwde hij voor de tweede maal met Micaela Cousino (zeer tegen de zin van zijn vader die hem enige tijd onterfde).
- Hélène (17 september 1934); zij trouwde in 1957 met Graaf Evrard de Limbourg-Stirum. Ze hebben één dochter en drie zonen.
- François (15 augustus 1935 - 11 oktober 1960); hij sneuvelde in Algerije terwijl hij dienst deed als officier in het vreemdelingenlegioen.
- Anne (4 december 1938); zij trouwde in 1965 met prins Carlos der Beide Siciliën. Het paar heeft vier dochters en één zoon. Saillant detail is dat prins Carlos claimt het hoofd te zijn van het Huis der Beide Siciliën. Zijn schoonvader erkende deze claim echter niet en steunde een andere claim.
- Diane (24 maart 1940); in 1960 getrouwd met Hertog Karl von Württemberg (broer van Marie-Therese). Zij hebben vier zonen en twee dochters.
- Michel (b. 25 juni 1941); in 1967 getrouwd met Beatrice Pasquier de Franclieu. Zij hebben twee dochters en twee zonen. Prins Henri onterfde Michel naar aanleiding van diens huwelijk met Beatrice.
- Jacques (25 juni 1941); in 1969 getrouwd met Gersende de Sabran-Pontevès. Zij hebben één dochter en twee zonen.
- Claude (11 december 1943; in 1964 getrouwd met prins Amadeus van Savoye. Zij hebben twee dochters en een zoon.
- Chantal (9 januari 1946; in 1972 getrouwd met de Baron François Xavier de Sambucy de Sorgue. Zij hebben één dochter en twee zoons.
- Thibaut (20 januari 1948 - 23 maart 1983); in 1972 getrouwd met Marion Gordon-Orr tegen de zin van zijn vader. het paar had twee zonen, één van de zonen is kort na de geboorte overleden.
Madame, zoals ze werd genoemd, voerde als gehuwde vrouw en als weduwe het alliantiewapen van Frankrijk en Orléans-Bragança.
In de jaren '70 betrok de Gravin een groot appartement in het chique 8e arrondissement van Parijs. Als buitenverblijf hield zij het pavillon Montpensier in het park van château d'Eu aan. Madame was actief betrokken bij het Musée Louis-Philippe du château d'Eu, de prix littéraire Hugues Capet en veel liefdadige instellingen.
Isabelle Gravin van Parijs was een knappe vrouw en een geziene verschijning in de Europese hoge adel, zij droeg op feesten meestal grote hoeden, de viervoudige strengen parels van de Orléans en soms ook een tiara met diamanten en een saffier die aan Marie Antoinette had toebehoord. De conservatievere Europese pers, zoals Vues et Images besteedde veel aandacht aan haar. Isabelle schreef memoires en publiceerde goed verkopende boeken waaronder biografieën van Marie Amélie van Bourbon-Sicilië, de vrouw van Louis-Philippe en daarmee de laatste koningin van Frankrijk, en van Marie Antoinette.
Isabelle d'Orléans werd bijgezet in de grafkapel van de Orléans, de chapelle royale Saint Louis de Dreux.
Zie ook[bewerken]
- Association des Amis du Musée Louis-Philippe du château d'Eu, fondée par Isabelle d'Orléans et Bragance
- Radioscopie d'Isabelle d'Orléans et Bragance Ina Archives Télé
Publicaties[bewerken]
Gepubliceerd onder de naam « Isabelle, comtesse de Paris »
- Tout m'est bonheur (souvenirs), Éditions Robert Laffont, coll. « Vécu », Parijs, 1978. 440 p.-[16] p. de pl. ; 24 cm. ISBN 2-221-00107-9.
- Mon bonheur d'être grand-mère
- Les Chemins creux (souvenirs, suite de Tout m'est bonheur), Éditions Robert Laffont, coll. « Vécu », Parijs, 1981. 274 p.-[16] p. de pl. ; 24 cm. ISBN 2-221-00817-0.
- Blanche de Castille, mon aïeule (biographie), Éditions Robert Laffont, Parijs, 1991. 282 p. ; 24 cm. ISBN 2-221-07093-3.
- Moi, Marie-Antoinette (biographie romancée), Éditions Robert Laffont, Parijs, 1993. 237 p. ; 24 cm. ISBN 2-221-07485-8.
- La reine Marie-Amélie [Texte imprimé] : grand-mère de l'Europe (biographie), Éditions Perrin, Parijs, 1998. 474 p.-[12] p. de pl. ; 23 cm. ISBN 2-262-01451-5.
- L'album de ma vie (souvenirs, avec la collaboration de Cyrille Boulay), Éditions Perrin, coll. « les Souvenirs du Gotha », Parijs, 2002. 111 p. ; 29 cm. ISBN 2-262-01832-4.
Bronnen, noten en/of referenties
|
