Ius talionis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het ius talionis ("vergeldingsrecht") of talioprincipe is het principe van "oog om oog, tand om tand".

Oude testament[bewerken]

Dit principe komt voort uit de wet van Mozes die de wraak wilde beperken.

Twaalftafelenwet[bewerken]

Augustinus van Hippo heeft het vergeldingsprincipe van Mozes geassocieerd met het Romeinse talio en deze zienswijze werd tijdens de Middeleeuwen alzo gecanoniseerd. Uit samenlezing van de beschikbare tekst van de Twaalftafelenwet kan men, met de archaïsch Latijnse toekomstige imperatieven, echter afleiden dat men bij verwondingen een compensatie diende te betalen. Zo ook bij het verwonden van ledematen. [1]

  • Het was in de republiek Rome niet zinvol ledematen onbruikbaar te maken van (potentiële) militairen.
  • Het vergt overigens medische precisie om een exact dezelfde verwonding aan de eerste dader aan te brengen.
  • Indien dit werd gehanteerd zou men overigens bij een te zware wederverwondering zelf weer dienen te worden verwond.

Hedendaagse toepassing[bewerken]

Naar huidige Westerse maatstaven is dit rechtsprincipe primitief, al kennen veel landen (waaronder de Verenigde Staten en Japan) nog steeds de doodstraf voor moord. In het verleden was het principe "oog om oog, tand om tand" vooral ook bedoeld om een maximumstraf voor een vergrijp vast te leggen, waarna de schuld van de dader (en diens familie) verrekend was. Hiermee konden familie- en bloedvetes worden voorkomen.

Voorbeelden van rechtssystemen met ius talionis[bewerken]

  • L. Waelkens, "Talio herbekeken", in: Ex iusta causa traditum, Pretoria, 2005