Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Jan IV van Bretagne (in de Engelse telling ook wel Jan V van Bretagne) (?, 1339 - Nantes, 9 november 1399) was een zoon van Jan van Montfort en Johanna van Vlaanderen. Zijn vader overleed in volle Bretonse successieoorlog. Zijn moeder zette de de strijd verder en behaalde successen. In 1364 verpletterde Jan zelf Karel van Blois in Auray. Jan sloot in 1365 met de weduwe van Karel van Blois, Johanna van Penthièvre, het eerste verdrag van Guérande, waardoor Jan erkend werd als enige hertog van Bretagne. Als bondgenoot van Engeland, verbleef hij jaren in Engelse ballingschap tijdens de successieoorlog en het was slechts dankzij de hulp van Engeland, dat hij deze oorlog won. Hij was gehuwd met een zuster van de Zwarte Prins en diende de controle over verschillende vestingen, waaronder Brest, aan Engelsen over te laten. Jan verloor hierdoor het vertrouwen van zijn baronnen, die hem niet steunden toen Karel V van Frankrijk Bretagne aanviel, waardoor Jan in ballingschap diende te gaan. Toen Bretagne echter aangeslagen werd door Karel V van Frankrijk, riepen de plaatselijke baronnen Jan terug, die er in slaagde om het hertogdom te heroveren. Hij verzoende zich met Karel V van Frankrijk en kon in vrede zijn hertogdom besturen en kocht in 1397 Brest terug van de Engelsen.
Jan was gehuwd met:
en werd de vader van:
