Jan Jambon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jan Jambon
Jan Jambon.jpg
Geboren Genk, 26 april 1960
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij N-VA
Federaal Vicepremier
Aangetreden 11 oktober 2014
Regering Michel
Monarch Filip
Federaal Minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken, belast met de Regie der Gebouwen
Aangetreden 21 mei 2015
Regering Michel
Voorganger Hij zelf
Federaal Minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken, belast met de Regie der Gebouwen
Aangetreden 11 oktober 2014
Einde termijn 21 mei 2015
Regering Michel
Voorganger Melchior Wathelet, Binnenlandse Zaken
Jean-Pascal Labille, Grote Steden
Servais Verherstraeten, Regie der Gebouwen
Opvolger Hij zelf (voor Binnenlandse zaken en Regie der gebouwen), Elke Sleurs (voor Grote Steden)
Functies
1984 - 1992 accountmanager bij IBM
1993 - 1996 regiodirecteur SD Worx
2000 - 2003 regionaal commercieel directeur
Solvus Resource Group
2000 - 2003 regionaal commercieel directeur
Creyf's Interim
2000 - 2006 directeur Bank Card Company BCC
2006 - 2007 algemeen directeur BBC
2007 - heden gemeenteraadslid in Brasschaat
2007 - 2013 schepen van Brasschaat
2013 - heden burgemeester van Brasschaat
2007 - 2014 volksvertegenwoordiger[1]
2007 - 2014 fractievoorzitter Kamer
van Volksvertegenwoordigers
2014-heden federaal vice-premier
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Johan (Jan) Jambon (Genk, 26 april 1960) is een Belgisch politicus voor de N-VA. Sinds 2013 is hij burgemeester van Brasschaat en sinds 11 oktober 2014 vicepremier en minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken, belast met de Regie der Gebouwen in de Regering-Michel. Hij is van oorsprong ondernemer.

Levensloop[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Jambon is afkomstig uit Genk, waar hij studeerde aan het Sint-Jan Berchmanscollege. Aan de Vrije Universiteit Brussel studeerde hij af als licentiaat informatica. Hij volgde nog een MBA te Antwerpen. In 1981 schreef Jambon als toenmalige praeses van de Wetenschappelijke Kring hun huidige clublied.[2]

Bedrijfsleven[bewerken]

Gestart bij IBM, stapte hij na enkele jaren over naar humanresourcesmanagement. Voor SD Worx, een sociaal secretariaat, stuurde hij de verkoop van de Antwerpse regio aan. Voor VUM, uitgever van De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Volk, reorganiseerde hij de klantendienst. Bij Creyfs, een uitzendbureau, kreeg hij de opdracht om als regiodirecteur de omzet van de Antwerpse regio op te doen stijgen. In 2002 maakte hij de overstap naar de financiële sector en werd hij algemeen directeur van de Bank Card Company, de uitgever van de kredietkaarten VISA en MasterCard. In die jaren bouwde hij goede contacten in het Vlaamse bedrijfsleven op, met Voka en de Vlaamse Management Associatie.

Volksunie[bewerken]

Jan Jambon begon zijn politieke carrière bij de Volksuniejongeren VUJO in Limburg en de Volksunie. Hij behoorde er tot de 'rechtervleugel'. Hun standpunt over de plaatsing van kernwapens stond haaks op het officiële VU-partijstandpunt. Jambon liet die partij in 1988 achter zich, toen er van de zogenaamde Derde Fase van de staatshervorming niets in huis kwam. Ook de verruimingsoperatie onder leiding van Hugo Schiltz en Jaak Gabriëls bleek voor hem moeilijk te verteren, evenals de verkiezing van de 'linkse' volksvertegenwoordiger Herman Lauwers, nationaal voorzitter Scouts VVKSM, uit Brasschaat.

Vlaamse Volksbeweging[bewerken]

Samen met Peter De Roover stapte hij naar de Vlaamse Volksbeweging VVB over. Onder De Roover koos de VVB voor Vlaamse onafhankelijkheid[3], werd de Europese Unie een thema[4] en verschoof de aandacht naar Vlaams-Brabant.[5]

Halfweg de jaren 1990 wierp Jambon zich samen met De Roover in de strijd om het politieke karakter van de jaarlijkse IJzerbedevaart in Diksmuide te beïnvloeden. Hij richtte, onder meer met Lieven Van Gerven, toen voorzitter van het Davidsfonds, het IJzerbedevaardersforum op. Dit forum stierf een stille dood in 1996 nadat de veel radicalere Werkgroep Radicalisering IJzerbedevaart, bestaande uit onder andere Voorpost, VNJ, NSV, daarna de huidige IJzerwake in Steenstrate en Ieper opstartte.

In 1992 schreef Jan Jambon samen met Peter De Roover het boek Vlaanderen staat in Europa.

Jarenlang was hij voorzitter van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen en tevens nationaal bestuurslid van de Vlaamse Volksbeweging, waar hij in oktober 1998 verkozen werd tot penningmeester en nadien politiek en administratief secretaris werd. Hij is ook lid van de denkgroep In de Warande.

Als vertegenwoordiger van de Vlaamse Volksbeweging sprak Jambon op 5 mei 2001 op het 50 Jaar Jubileumfeest van het Vlaamse Oostfrontgemeenschap Sint-Maartensfonds v.z.w., een organisatie van en voor Vlaamse oud-vrijwilligers van het Vlaams Legioen en de Waffen-SS. Dit werd in 2007 voor de eerste keer door Karel De Gucht op de VRT naar buiten gebracht, in een verkiezingsdebat met Yves Leterme, die toen met CD&V samenwerkte met N-VA. Het feit werd een tweede keer naar buiten gebracht in 23 oktober 2013 door het extreemrechtse Nieuw-Solidaristisch Alternatief, maar deze keer met fotomateriaal. Het VRT-programma Terzake wijdde op 24 oktober 2013 extra aandacht aan de zaak en het nieuws werd overgenomen door de belangrijkste Vlaamse media, in De Tijd en De Standaard Avond, de online avondeditie van De Standaard, die er op 25 oktober 2013 zijn voorpagina aan wijdde. Toenmalig Vlaams minister Johan Sauwens moest in mei 2001 ontslag nemen nadat bleek dat hij aan diezelfde bijeenkomst had deelgenomen. Sauwens verliet deze bijeenkomst toen hij Jambon op het spreekgestoelte hoorde zeggen dat de Vlamingen zich niet moesten verontschuldigen voor hun collaboratie met de Duitse bezetter. Op 18 februari 2006 nam Jambon afscheid bij de Vlaamse Volksbeweging, om zich langs partijpolitieke weg via de Nieuw-Vlaamse Alliantie in te zetten voor de splitsing van België.

N-VA[bewerken]

Op 8 december 2005 richtte Jambon in de Antwerpse gemeente Brasschaat een afdeling van de N-VA op. Bij de gemeenteraadsverkiezingen op 8 oktober 2006 haalde Jambon er 565 voorkeurstemmen en vanaf januari 2007 was hij er schepen van financiën en lokale economie. Hij stelde zich medio maart 2007 in Antwerpen kandidaat op de gemengde lijst van N-VA en CD&V voor de federale parlementsverkiezingen, waarbij hij 9.099 voorkeurstemmen behaalde.

Als opvolger van Kris Peeters was hij vanaf 28 juni 2007 lid van de Kamer. Na de stemming over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde op 7 november 2007 verklaarde Jambon dat de N-VA niet in een oranje-blauw noodkabinet stapt, wanneer er geen uitzicht op een staatshervorming is. Bij de verkiezingen van 13 juni 2010 en verkiezingen van 25 mei 2014 werd hij als lijsttrekker van de Antwerpse N-VA Kamerlijst herkozen. In het parlement werd hij fractieleider voor zijn partij.

Binnen de muren van het parlement richtte Jambon een 'Diamantclub' op. Jan Jambon werd voorzitter, Willem-Frederik Schiltz, Open VLD, en toenmalig Kamerlid Servais Verherstraeten, CD&V, werden ondervoorzitter. Hun bedoeling is de belangen van de diamantsector te behartigen op parlementair niveau. Het is opmerkelijk dat volksvertegenwoordigers zo openlijk oproepen in een ‘informele club’ de belangen van één bedrijfssector te verdedigen.

In 2011 was hij in 20 functies actief, waaronder in drie betaalde. Zo was hij bestuurder van VPRTI, de Vereniging Vlaamse Mandatarissen, Vormingscentrum Lodewijk Dosfel en Jambon NV, lid van het partijbestuur en de partijraad van de N-VA[6] en kernlid van de denkgroep Res Publica, een denkgroep met ideeën over het Vlaams-nationalisme en een republiek. In januari 2012 trad hij toe tot het beschermcomité van de Vlaamse denktank Libera!.[7] Ten slotte is hij lid van de Marnixring, waarvan hij een tijdlang hoofdbestuurslid was.

Bij de provincieraadsverkiezingen van 2012 was Jambon lijstduwer in het kanton Antwerpen.[8] In de gemeente Brasschaat was hij lijsttrekker, waarna hij burgemeester van de gemeente werd.

In 2014 werd hij opgenomen in de regering-Michel, waar hij vicepremier en minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken, belast met Grote Steden en de Regie der Gebouwen werd. Koen Verberck nam zijn plaats als burgemeester van Brasschaat in. Op 21 mei 2015 werd de bevoegdheid van grootstedenbeleid overgedragen aan Elke Sleurs.

Overzicht deelname politieke verkiezingen[bewerken]

  • Belgische federale verkiezingen van 10 juni 2007 - 1e opvolger kieskring Antwerpen - CD&V en N-VA - Vervangt Kris Peeters nadat deze beslist zijn mandaat als kamerlid niet op te nemen
  • Vlaams parlement 7 juni 2009 - 5e opvolger kieskring Antwerpen - N-VA
  • Kamer van volksvertegenwoordigers 13 juni 2010 - 1e plaats kieskring Antwerpen - N-VA
  • Provincieraad 14 oktober 2012 - lijstduwer kanton Antwerpen

Privé[bewerken]

  • Jambon is getrouwd met Mieke Huybrechts, ze hebben vier kinderen. Mieke is de jongste zus van Pieter Huybrechts, lid van het Vlaams Parlement voor Vlaams Belang.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. LinkedIn. "Fractieleider N-VA bij Kamer van Volksvertegenwoordigers".
  2. Codex Studiosorum Bruxellensis Polytechnische Kring vzw, Brussels Senioren Konvent 2008, blz 78
  3. met het congres van Kortrijk van 24 april 1991: 'Onze toekomst in Europa: Vlaanderen onafhankelijk'
  4. 'EU-stemrecht: ja, maar ...'
  5. met het Komitee Stop Euro-Brussel en de intensieve samenwerking met het Taal Aktie Komitee TAK
  6. Cumuleo. "Johan Jambon".
  7. Libera!. "Jan Jambon treedt toe tot Beschermcomité van Libera!", 27 januari 2012.
  8. De Standaard. "Vader Morel en Jan Jambon duwen N-VA-lijst in Antwerpen", 16 juni 2012.
Voorganger:
Melchior Wathelet
Minister van Binnenlandse Zaken
2014-