Jan van Luijn
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Jan van Luijn (Utrecht, 23 mei 1916 - ?, 7 oktober 1995) was een Nederlandse beeldhouwer.[1]
Van Luijn volgde een opleiding aan de kunstnijverheidsschool in Utrecht en studeerde bij onder anderen Jan Bronner aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Hij gaf later zelf les aan de kunstacademie 'Artibus' in Utrecht. Na de Tweede Wereldoorlog maakte hij, zoals andere beeldhouwers van zijn generatie, meerdere oorlogsmonumenten.
In 1995 organiseerden veertig ex-leerlingen de tentoonstelling Beelden - een hommage aan Jan van Luijn. Hij maakte dit niet meer mee, hij overleed drie weken voor de opening.[2]
[bewerken] Werken (selectie)
Amersfoort
- Liggende vrouw (1960), Stadsring
- Boogschutter (1973), Boogschuttersplein
Appelscha
- Verzetsmonument[3] (1951), Bruglaan
Enkhuizen
Ferwerd
- Verzets- en oorlogsmonument[5] (1956), Vrijhof
Schiedam
Soest
Tiel
- Ontwaken (1976), Lingecollege, Prinses Beatrixlaan
Utrecht
- Monument voor de binnenlandse strijdkrachten[7] (1947), Bokweg (Begraafplaats Tolsteeg)
- Sint Geerte en Reiziger die Geerte-minne drinkt (1951), Geertebrug
- Orpheus (1957), Beethovenplein
- Zich oprichtende vrouw (1959), Herderplein
- Hertje (1962), Victor Hugoplantsoen
- Fluitspeler (1962), Julianapark
- Twee spelende kinderen, Tiendstraat
- Meisje met schelp, steenreliëf Basisschool "Het Rotsoord", Rotsoord
Wolvega
- Verzetsmonument[8] (1952), Van Harenstraat
|
|
|
Reiziger die Geerte-minne drinkt
|
|
[bewerken] Bronnen, noten en/of referenties