Jean-François Marmontel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Portret

Jean-François Marmontel (Bort-les-Orgues, 11 juli 1723 - Habloville (nabij Saint-Aubin-sur-Gaillon), 31 december 1799) was een Frans encyclopedist, historicus, verteller van verhalen (conteur), romancier, grammaticus, dichter, toneelschrijver en filosoof.

Hij stond in zijn opvattingen dicht bij Voltaire en was een tegenstander van Rousseau. Marmontel genoot dankzij Franse hof waar hij in 1758 de patronage van de invloedrijke "maitresse en titre" Madame de Pompadour verwierf in heel Europa bekendheid maar zijn werk was zeer omstreden. Marmontel veroordeelde in zijn "Les Inca" het geweld tegen de Amerikaanse volkeren en schreef dit optreden toe aan religieuze intolerantie. Ook in een eerder werk, Bélisaire (1767), pleitte Marmontel voor tolerantie. Een dergelijk betoog was politiek ongewenst in de Franse monarchie van het ancien régime dat was gefundeerd op intolerantie en intimidatie. De zeer reactionaire aartsbisschop van Parijs, Mgr. Christophe de Beaumont veroordeelde in 1767 het werk van Marmontel.

Het optreden van de aartsbisschop kon de carrière van Marmontel niet schaden. In 1772 werd hij de officiële geschiedschrijver van Frankrijk ("historiographe de France").

Als "Encyclopédist" verkeerde Marmontel in de kring van Alembert, Helvétius, D'Holbach, Condillac, Turgot, Buffon, Condorcet en in mindere mate ook Voltaire.