Jean-Sifrein Maury

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean-Siffrein Maury

Jean-Sifrein Maury (Valréas, 26 juni 1746Rome, 10 mei 1817) was een Frans kardinaal en aartsbisschop.

In 1769 werd hij tot priester gewijd en in 1772 werd hij kanunnik en secretaris van de bisschop van Lombez. Hetzelfde jaar sprak hij voor de Académie française een Panégyrique de Saint Louis uit en in 1775, een Panégyrique de Saint Augustin voor de verzamelde geestelijkheid van Frankrijk. Door deze redevoeringen vestigde hij zijn faam en werd hij uitgenodigd aan het hof van Lodewijk XVI. In 1777 publiceerde hij zijn Essai sur l'éloquence de la chaire, dat een klassieker in zijn genre werd. In 1781 werd hij prior in Lihons in het bisdom Noyon en in 1785 werd hij lid van de Académie française. Dat jaar sprak hij zijn meest bekende religieuze rede uit, de Panégyrique de Saint Vincent de Paul.

Hij werd verkozen tot afgevaardigde van de clerus in de Staten-Generaal, maar na de ontbinding van de Grondwetgevende vergadering in 1792 ging hij in ballingschap naar Koblenz en Rome. In 1792 werd Maury benoemd tot titelvoerend aartsbisschop van Nicea en tot ambassadeur in Frankfurt am Main. In 1794 kreeg hij de kardinaalshoed en werd hij titelvoerend bisschop van de verenigde bisdommen Montefiascone en Corneto.

Maury koos de zijde van het keizerrijk en werd in 1810 aartsbisschop van Parijs, tegen de wil van paus Pius VII in. Bij de restauratie werd hem de rekening van zijn steun aan het keizerrijk gepresenteerd. Hij werd afgezet door het kapittel van Parijs, uitgesloten uit de Académie en verbannen. Hij keerde terug naar Rome en werd op bevel van de paus zes maanden opgesloten als boetedoening. Hij kreeg tenslotte gratie en overleed in 1817 in een klooster.

Voorganger:
Jean Baptiste de Belloy
Aartsbisschop van Parijs
1810-1814
Opvolger:
Alexandre Angélique de Talleyrand-Périgord