Jean Giraudoux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean Giraudoux, 1927

Hippolyte Jean Giraudoux (Bellac, Haute-Vienne, 29 oktober 1882Parijs, 31 januari 1944) was een Frans diplomaat en schrijver, die vooral naam verwierf met zijn toneelwerken.

Leven[bewerken]

Giraudoux studeerde germanistiek en stond bekend als een briljante student. Na zijn studietijd was hij een tijdje huisleraar bij een Duitse prinselijke familie en daarna docent aan de Universiteit van Harvard in de Verenigde Staten. In 1907 keerde hij terug naar Parijs, trad in diplomatieke dienst, en begon korte verhalen te schrijven. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als instructeur. Tussen beide wereldoorlogen in doorkruiste hij de wereld als inspecteur van consulaire en diplomatieke posten. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog was hij voorlichtingsambtenaar. In 1944 stierf hij op 61-jarige leeftijd, officieel aan een voedselvergiftiging, maar waarschijnlijk aan een ontsteking van de alvleesklier.

Werk[bewerken]

Hoewel Giraudoux aanvankelijk vooral romans en verhalen schreef koos hij vanaf 1928, onder invloed van theaterregisseur Louis Jouvet voor het toneel. Hij putte zijn inspiratie hoofdzakelijk uit de Germaanse mythen en sagen, de klassieke cultuur, de Bijbel en het saaie leven van de ambtenarij in de provincie. Tot zijn bekendste werken horen Siegfried (1928) en La Guerre de Troie n'aura pas lieu (1935). Typerend voor zijn werk zijn de eenvoudige intriges, waarbij het publiek altijd meer weet dan de personages; de replieken krijgen hiermee vaak een dubbele bodem en valse schijn wordt steeds duidelijk zichtbaar. Opvallend is ook zijn precieuze stijl, gestoeld op een grote eruditie en zich uitend in bewuste anachronismen, vervormde citaten en etymologische woordspelingen. Giraudoux ziet de literaire arbeid als een zoektocht naar een verloren taal (kinderen spreken in zijn werk met dieren en goden maar verliezen dit vermogen door de opvoeding). Hem wordt door sommigen echter ook wel gezochtheid en snobisme verweten.

In zijn romans behandelt Giraudoux de problematiek van het individu. Veelal stelt hij de relatie man-vrouw centraal. Ook oorlog en zinloze vijandigheid tussen volkeren vormen een terugkerend thema in zijn werk. Ieder happy end in zijn werk is uiteindelijk bitterzoet.

Giraudoux was van grote invloed op naoorlogse Franse toneelschrijvers, meer in het bijzonder op Jean Anouilh.

Bibliografie[bewerken]

Romans en verhalen[bewerken]

  • Provinciales (1909)
  • L'École des indifférents (1911)
  • Lectures pour une ombre (1917)
  • Simon le Pathétique (1918)
  • Elpénor (1919)
  • Amica America (1919)
  • Adorable Clio (1920)
  • Suzanne et le Pacifique (1921)
  • Siegfried et le Limousin (1922)
  • Juliette au pays des hommes (1924)
  • Bella (1926)
  • Églantine (1927)
  • Aventures de Jérôme Bardini (1930)
  • La France sentimentale (1932)
  • Combat avec l'ange (1934)
  • Choix des élues (1939)
  • La Menteuse (1958)

Theater[bewerken]

  • Siegfried (1928)
  • Amphitryon 38 (1929)
  • Judith (1931)
  • Intermezzo (1933)
  • Tessa (1934)
  • La guerre de Troie n'aura pas lieu (1935)
  • Supplément au voyage de Cook (1935)
  • L'Impromptu de Paris' (1937)
  • Électre (1937)
  • Cantique des cantiques (1938)
  • Ondine (1939)
  • Sodome et Gomorrhe (1943)
  • La Folle de Chaillot (1945)
  • L'Apollon de Bellac (1947)
  • Pour Lucrèce (1953)

Overig werk[bewerken]

  • Les cinq Tentations de La Fontaine (1938)
  • Pleins pouvoirs (1939)
  • Littérature (1941)
  • Sans pouvoirs
  • Visitations (1947)
  • Or dans la nuit (1969)

Literatuur en bronnen[bewerken]

  • A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur. Bussum, 1980-1984. ISBN 90-228-4330-0
  • Marguerite Berne en Guy Teissier, Les multiples vies de Jean Giraudoux, Parijs, Grasset & Fasquelle, 2010

Externe link[bewerken]