Jiang Zemin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jiang Zemin
Jiang Zemin
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 江澤民
Vereenvoudigd 江泽民
Hanyu pinyin Jiāng Zémín
Wade-Giles Chiang Tse-min
Jyutping (Standaardkantonees) gong1 zaak6 man4
Zhuyin ㄐㄧㄤ ㄗㄜˊ ㄇㄧㄣˊ

Jiang Zemin (Yangzhou, 17 augustus 1926) is een Chinees politicus en partijleider.

Jiang Zemin wordt gezien als de "kern van de derde generatie" van leiders voor de Communistische Partij China. Hij was van 1989 - 2002 secretaris-generaal van de Communistische Partij van China, van 1993 tot 2003 de president van het Volksrepubliek China en van 1989 tot 2004 de voorzitter van het Centrale Militaire Comité. Zijn theorie van de Drie Voorstellen (de Drie Representaties) is opgenomen in de Partij en in de grondwetten van de Staat. Onder zijn presidentschap heeft China een bliksemsnelle economische groei en hervormingen meegemaakt en tegelijkertijd de relatie met de buitenwereld verbeterd.

Voorgeschiedenis[bewerken]

Jiang Zemin is geboren in augustus 1926 in Yangzhou, een stad ten noordwesten van Shanghai in de provincie Jiangsu. Jiang studeerde elektrotechniek aan de Jiatong Universiteit in Shanghai. Op de universiteit participeerde hij in de door de CCP geleide studentenbewegingen tegen Tsjang Kai-sjek en trad in 1946 toe tot de partij. Van 1949 tot 1955 werkte Jiang als ingenieur, leidinggevende van een workshop en de directeur van een fabriek in Shanghai. In 1955 werd hij voor een jaar als stagiair naar de Sovjet-Unie gestuurd om te werken in de Stalin Autofabrieken in Moskou. Na zijn terugkeer in 1956 werkte Jiang als directeur van fabrieken en onderzoeksinstituten in Changchun, Shanghai, en Wuhan.

Denkbeelden[bewerken]

Aanvankelijk dachten veel waarnemers dat hij slechts een plaatsvervangend figuur was na de dood van Deng Xiaoping, dit kwam door zijn gebrek aan charisma, militaire achtergrond en revolutionaire prestaties (hij was bijvoorbeeld te jong om deel te hebben genomen aan de legendarische Lange Mars tijdens de Chinese Burgeroorlog) Maar door scherp politiek te bedrijven, had hij zijn grip op de macht versterkt. Het belangrijkste was dat hij er in slaagde om een “collectief leiderschap” te bewerkstelligen, door de plaatsing van vertrouwelingen in de Vaste Commissie van het Politbureau.

Jiang Zemin probeerde een grootschalige anticorruptiecampagne op te zetten. Maar nadat de vrouw van een goede vriend was beschuldigd van betrokkenheid in een grootscheepse smokkelaffaire, nam hij maatregelen om te verzekeren dat leden van zijn eigen familie niet konden worden beschuldigd.

Er werd gezegd dat een origineel politieke agenda bij Jiang ontbrak. In plaats van de doelen van Deng Xiaoping over te nemen, werd Jiang beschouwd als een “gematigde conservatief” die de voorkeur gaf aan het verbeteren van de economie. Tegelijkertijd probeerde hij het land sociaal en politiek conservatief te houden om de sociale stabiliteit te handhaven. In de voetsporen van Deng, spande Jiang zich in voor een “socialistische markteconomie”, “socialisme met Chinese kenmerken”, voortdurende hervorming, modernisering en het openstellen van beleid zoals meer buitenlandse investeringen aantrekken in de staatssector en het lidmaatschap van de WTO in 1999.

Jiang spreekt Russisch, Engels en Roemeens en heeft een passieve kennis van Frans en Japans. Tegenover Westerse leiders verdedigde Jiang de acties van de centrale overheid, inclusief de veel bekritiseerde activiteiten op het Tiananmen-plein in 1989, maar hij was ook bereid om te discussiëren over mensenrechten. Hij bezocht de Verenigde Staten in 1997, waardoor hij veel steun kreeg van het thuisfront en in juni 1998 hield hij voor het eerst een televisiedebat in Peking met de Amerikaanse president Bill Clinton.

Leiderschap[bewerken]

Jiang Zemin bekleedde diverse belangrijke posten;

Van 1985 tot 1989 was hij burgemeester van Shanghai en secretaris van het Centraal Comité van de Communistische Partij Shanghai Gemeentelijk Comité, in 1987 werd hij lid van het Politbureau van het Dertiende Partijcongres.

Jiang werd lid van de Vaste Commissie van het Politbureau en Secretaris-generaal van de Dertiende Partijcongres in juni 1989, tijdens de opstanden op het Tiananmen Plein. Hij werd naar Peking overgeplaatst om de toenmalige secretaris-generaal Zhao Ziyang te vervangen. Jiang was onbekend onder leiders van de centrale overheid, maar hij kreeg vertrouwen door de onderdrukking van de opstanden te steunen.

Deng nam hem onder zijn hoede als zijn beoogd opvolger en als voorbereiding op deze rol begon Jiang zijn banden in de Partij en de militairen te cultiveren. Hij nam veel dagelijkse taken over van Deng, omdat diens gezondheid verslechterde. In maart 1990, toen Deng aftrad, werd Jiang verkozen tot voorzitter van de PRC Centraal Comité. Hij werd gekozen in de Vaste Commissie van het Politbureau, Secretaris-generaal van het Veertiende Partijcongres en als voorzitter van het CCP Centraal Militair Comité in 1992. In maart 1993 werd hij verkozen tot President van de Volksrepubliek China en van het Centraal militair Comité. Jiang werd in september 1997 herkozen als Secretaris-generaal van het Vijftiende Partijcongres, voorzitter van het CCP Centraal Militair Comité en de voorzitter van de Vaste Commissie van het Politbureau. Hij werd in maart 1998 ook herkozen tot president van de Volksrepubliek China en voorzitter van het Centraal Comité. Op 15 mei 2003 werd Jiang als president opgevolgd door Hu Jintao. Op 4 maart 2005 werd bekendgemaakt dat Jiang terugtrad als voorzitter van de militaire commissie. Daarmee gaf hij zijn laatste hoge post op.

Op 6 juli 2011 meldden media uit Hongkong, Zuid-Korea en Japan het overlijden van Jiang Zemin. China sprak dit nieuws een dag later tegen en deed het af als een gerucht.[1]

Bronnen, noten en/of referenties