Job (persoon)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Job door zijn vrouw gehoond. Albrecht Dürer, ca. 1500-1503.

Job (Hebreeuws: אִיּוֹב, Iyyov of ʾIyyôḇ, Arabisch: أيوب, ʾAyyūb) is een personage uit de Tenach/Hebreeuwse Bijbel, de Talmoed en de Koran. Het bijbelboek Job draagt tevens deze naam en vermeldt dat hij afkomstig was uit Uz.

Job in de Tenach[bewerken]

Satan stort de plagen over Job uit, William Blake, 1826-1827

In de Tenach wordt Job beschreven als een gezegend, rijk man, die Godvrezend is. God staat satan toe hem te gronde te richten. Job verliest zijn hele hebben en houden; zijn kinderen, zijn rijkdom en zijn gezondheid. Hij wordt tot het uiterste op de proef gesteld, maar blijft aan zijn geloof vasthouden. Het grootste deel van het boek Job is de poëtische weergave van een gesprek tussen Job en drie vrienden. Deze vrienden houden vol dat Jobs noodlot het gevolg is van diens zonden, Job betuigt zijn onschuld. Job wordt uiteindelijk openlijk door God in zijn eer hersteld, zijn vrienden hadden het niet bij het rechte eind. Job leeft hierna nog 140 jaar, over zijn uiteindelijke leeftijd wordt niet geschreven.

Job in de Joodse traditie[bewerken]

Binnen het jodendom wordt Iyyov gezien als een sterke persoonlijkheid en er zijn opvattingen dat hij een der drie adviseurs van de farao zou zijn geweest ten tijde van de geboorte van Mosje. Volgens een vertelling uit de Talmoed zou Job hebben gezwegen omtrent het doden van mannelijke baby's, waarop God hem gestraft zou hebben.

Historiciteit[bewerken]

Er is geen historisch materiaal waaruit blijkt dat Job daadwerkelijk bestaan heeft. Wat men over Job meent te weten, is afkomstig uit religieuze geschriften waarvan de historische betrouwbaarheid niet is vast te stellen. Het boek Job is wat genre betreft een poëtisch werk uit de wijsheidsliteratuur. Het is niet geschreven als een historisch boek en wijkt eveneens af van de boeken uit de afdeling profeten.

De meeste joden, waaronder bijvoorbeeld rabbijn Simeon ben Laquish[1], nemen aan dat Iyyov geen historisch persoon geweest is. In deze opvatting is Iyyov een literaire creatie door een profeet die deze schrijfvorm gebruikte om een goddelijke boodschap over te brengen. Het boek zou geschreven zijn onder goddelijke inspiratie, bedoeld om een theologische waarheid over te brengen, maar het zou niet bedoeld zijn om in de historische zin als letterlijk waar te worden beschouwd.

Sommige christenen geloven dat Job een historisch persoon was. Zij baseren dit onder meer op verwijzingen naar Job in het boek Ezechiël. In dit profetische boek worden drie maal Noach, Job en Danel genoemd als toonbeelden van rechtvaardigheid. De Masoreten maakten in de Hebreeuwse tekst een aantekening dat waar Danel geschreven werd, volgens hen Daniël gelezen moest worden. Uit de opgravingen bij Ugarit is echter een legendarische Danel bekend die bekendstond om zijn rechtvaardigheid en zijn wijsheid en het is niet onmogelijk dat hij bedoeld is. Het is niet zeker dat Ezechiël drie historische personen noemt. Veeleer lijkt hij juist te zeggen "zelfs als..."

Sommige creationisten geloven dat Job een historische persoon is omdat in het boek het klimaat van het midden-oosten beschreven wordt zoals het in de ijstijd was. Er wordt gesproken over ijs, hagel en zware regen en sneeuwval.

Job wordt in het Nieuwtestamentische boek de brief van Jacobus genoemd als toonbeeld van geduld. Daarbij zal eerder aan de proloog dan aan het poëtische gedeelte van het boek gedacht zijn. Ook hier kan men zich afvragen of de tekst wel de bedoeling heeft zich uit te laten over de historiciteit van Job.

Binnen de islam twijfelt men niet aan de historiciteit van de persoon Job. Moslims geloven dat Ayyub een historisch persoon is, omdat hij in de Koran genoemd wordt.

Verspreid over het Midden-Oosten en Centraal-Azië zijn er meerdere locaties waar de graftombe van Job zich zou bevinden:

Er is geen bewijs dat een van deze zes locaties het echte graf van Job is.

Job in de islam[bewerken]

In de islam staat Job bekend als Ayyub.

1rightarrow blue.svg Zie Ayyub (profeet) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Christelijke heilige[bewerken]

Job wordt zowel in de Katholieke Kerk als in de Orthodoxe Kerken als een heilige vereerd (Sint-Job of Job de Aartsvader), hoewel hij -mocht hij hebben bestaan- vele eeuwen vóórdat er sprake was van christendom is overleden. Diverse kerken en kapellen zijn aan hem gewijd. Zijn feestdag is 10 mei in de westerse kerken, 6 mei in de oosterse kerken, en 27 april in de Ethiopisch-orthodoxe Kerk. Job wordt gewoonlijk afgebeeld als een man met een baard, zittend op een mesthoop. Hij wordt dan ook aangeroepen tegen melaatsheid, syfilis, aambeien, huiduitslag, zweren, schrammen en builen; tegen alle vormen van narigheid en pijn. Ook werd hij wel als patroon van ziekenhuizen en hospitalen en tegen de melaatsheid, gezien. In deze rol is hij geleidelijk verdrongen door Sint-Rochus.

In diverse plaatsen werd of wordt een jaarlijkse bedevaart ter ere van Sint-Job gehouden, en soms zijn dorpen naar hem genoemd, zoals Sint-Job-in-'t-Goor.

Externe bron[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

Voetnoten

  1. Midrash Genesis Rabbah LXVII, Talmoed Bavli, Bava Batra 15a.